15 januari

Vandaag ben ik met mijn gedachten bij mijn moeder die precies zeven jaar geleden is overleden. Die dag staat zo vers in mijn geheugen.

In mijn koptelefoon luister ik naar onder andere de muziek die zij zo graag beluisterde thuis en in het verzorgingstehuis. Die muziek is ook gedraaid op haar begrafenis. Van haar uitvaart is een hele cd gemaakt en nog steeds kan ik daar niet ‘droog’ naar luisteren.

Op vrijdag 13 januari, voor velen een ongeluksdag, was voor mij een geluksdag. Mijn moeder had Alzheimer, mijn vader had het over vasculaire dementie, maar haar geheugen liet haar in de steek. Eerst haar kort-geheugen en later haar lang-geheugen. Als ik bij haar kwam, wist ze niet meer wie ik was, dacht ze dat ik een kind gestolen had omdat ik mijn eigen kind verkocht had, vond ze mijn zoon een boefje, was ze zo blij met haar eigen kind (haar pop), vroeg ze mij wie mijn moeder was, zag ik haar steeds verder weg zakken in de leegte.

De laatste weken voor haar overlijden, heb ik mijn hart geopend op een manier die mij nog zo onbekend was. Ik was er voor haar, ik nam haar taak als moeder over. Alsof ze mijn kind was dat ik knuffelde.

Op die bewuste vrijdag (13/01) kwam ik met mijn zoon (3) langs en heb ik met haar het laatste heldere moment gehad. De afstand tussen ons werd woordeloos minder en voelde ik de navelstreng tussen ons weer, de verbinding werd hersteld. Een moment van vergeving, van verbinding, van liefde.

Onze woorden ‘we zijn samen, we zijn altijd samen’ verstomden toen we elkaar aankeken. We wisten het, we voelden het.

Ik zou ondanks het advies van mijn vader, tóch zondag 15 januari bij haar langs komen. In de avond van die bewuste 13 januari kreeg ze haar eerste morfinepleister om de pijn te verlichten. Ze gleed echt bij ons vandaan.

En toen was het 15 januari. Ik had mijn man en zoon afgezet bij het dierenpark Amersfoort want ik wilde alleen naar mijn moeder gaan. Bij aankomst zag ik mijn vader en mijn zus in de gang wachten. Ze waren gebeld, het ging slecht met mijn moeder. We moesten even wachten voor we haar mochten zien. Blijkbaar werd mijn moeder even verschoond. Eenmaal binnen zag ik mijn moeder liggen en direct voelde ik dat het niet meer lang zou duren, alsof ze op ons gewacht had. We gaven haar een welkomskus op haar zachte, warme wangen. Ze had haar ogen dicht.

Mijn zus begon de rest van de familie te bellen, zodat ze nog afscheid konden nemen. Het zou ook volgens haar niet lang meer duren. Op een gegeven moment vroeg mijn vader of mijn moeder eigenlijk nog wel ademde. Ik zag de ader in haar hals nog kloppen. Alsof we het hoorden kloppen want onze ogen waren op haar gericht en we waren stil. We wachtten….Een paar minuten later klopte ook de ader niet meer en is ze in ons bijzijn overleden.

Mijn vader nam afscheid van haar en wilde op een gegeven moment dat ik hem mee naar beneden nam, een kopje koffie drinken. Ik nam ook afscheid van mijn moeder. Nooit geweten, maar ook nooit natuurlijk gevoeld, dat de dood een gezicht snel ‘kil’ maakt. Haar wangen waren inmiddels kil en koud geworden, alleen haar voorhoofd was nog warm. Ik wilde graag in de kamer blijven maar er moest iemand bij mijn vader blijven.

De zondag was een dag dat familie en vrienden bij elkaar kwamen in het verzorgingstehuis en dus met ons verse verdriet kwamen we in de vreugde van het restaurant. Ik voelde mij er niet makkelijk onder. Het scheelde dat steeds meer zussen ons vergezelden daar en ik de last niet alleen hoefde te dragen, het grootse verdriet van mijn vader naast mijn eigen verdriet.

Een paar zussen hebben mijn moeder afgelegd (gewassen en aangekleed). Toen ze er mooi bij lag, heb ik mijn vader mee genomen naar haar kamer om haar nog een keer te zien, nu dus in haar mooiste kleding. Een stil afscheid. Ik heb voor hem toen nog wat foto’s gemaakt. Een stukje houvast. Ze is 80 jaar geworden.

’s Avonds toen ik mijn zoon in bed legde, keek hij langs mij en zei ‘Dag omi’. Ik zal dat moment nooit vergeten. Blijkbaar staan kinderen tot een bepaalde leeftijd open voor deze ‘openbaringen’. Ze was bij ons. We zijn altijd samen, zoals we hadden afgesproken.

Af en toe voel ik haar, dan voel ik die zachte, warme wangen weer, gaan lampen gek doen of zoekt ze mij op in mijn droom. Sinds haar overlijden, komen er meer tekens in de vorm van getallen en ‘toevalligheden’ op mijn pad. Het feit dat mijn moeder is overleden op dezelfde dag, 15 januari, als haar eigen moeder, is voor mij geen toeval. Een mooie leidraad waar ik op mag en durf te vertrouwen.

Ze zijn samen

Afgelopen zomer las ik het eerste boek van Pam Grout over hoe je antwoorden kunt krijgen uit het universum door bewust oefeningen te doen. Zo was mijn eerste oefening dat ik een teken wilde ontvangen uit het universum, binnen 48 uur. Ik had geen benul wat ik mocht/kon verwachten.

Die ochtend reed ik samen met mijn zoon naar mijn vader. Maar er stonden ook nog twee andere activiteiten op het programma. Naar het graf van mijn moeder en ik zou mijn zoon mijn school laten zien, mijn speelgoedwinkel e.d. Even het verleden in.

Ik dacht eerst naar mijn vader te gaan, daarna Bussum in en dan via de begraafplaats naar huis. Echter, mijn moeder had het heel anders in petto. Door een stomme fout van mij op de snelweg, bij de kruising A6/A27 moest ik wel eerst naar haar rijden, de begraafplaats lag nu het eerste op de route.

Daar aangekomen, zagen we dat het graf overwoekerd was met een wilde roos. Ik wilde het snoeien maar had geen snoeimes bij me. Ik zag over de begraafplaats wel tuinmannen lopen. Eén tuinman had een snoeimes in zijn auto dat ik bij grote uitzondering mocht lenen. Ik zou het mes op een bepaalde plek achterlaten omdat zijn dienst erop zat. Als ik later was gekomen, had ik nooit gezien wat ik nu zag.

Onder de rand van mijn moeders graf zag ik een viooltje met de vorm van een engeltje. Paars met wit en geel. Later zei een spirituele vrouw dat dít het teken was. Herman van Veen heeft er zelfs een liedje over geschreven, het liedje ‘Later’:

“Wel wel wel, zo zal dat gaan en we sterven heel bedaard op een donderdag in maart, tegelijk daar hecht ik aan. En als onze aardse last met de wereld gaat vergroeien, zal uit jou een bloempje bloeien, een viooltje, dat staat vast.”

Wat een mooi teken!

Zo’n viooltje stond ook in mijn vaders slaapkamer toen hij afgelopen 9 september, op de dag van de geboorte, overleed. Op zijn geboortedag, 12 september, werd hij begraven. Allemaal mooie tekens! Zo had het moeten zijn.

Mijn moeder met haar lievelingsbroer Guus

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s