Summercamp 1984

Toen ik 16 jaar jong was, leefde ik thuis als enig kind. Al mijn broer en zussen waren inmiddels het huis uit en/of waren al getrouwd en waren er al kleinkinderen geboren.

Mijn oudste zus was inderdaad al getrouwd en haar oudste zoon en dochter waren geboren. Ik voelde mij meer verbonden met die kinderen dan met mijn oudste zus. Ik scheelde qua leeftijd net zoveel met haar als met haar kinderen, 14 jaar.

Ik zei ook U tegen mijn oudste zus en daarom werd besloten dat ik de zomervakantie van 1984 bij mijn oudste zus zou gaan vieren in plaats van thuis. Mijn oudste zus woonde toen in Lawrenceville, New Jersey, USA.

Op mijn 16e het dubbeldeks KLM-vliegtuig in naar New York. Als ik daar nu aan denk, zou ik mijn zoon van 16 jaar alleen naar New York laten vliegen? Mijn zus zou wel bij de gate staan en ik kreeg begeleiding op Schiphol. Ik deed het toch maar even.

Daar aangekomen, ben ik met mijn oudste zus en haar gezin op vakantie geweest naar Kiawah Island, een resort-eiland voor de kust van South Carolina. Wat ik nog weet, zijn maar een paar dingen. Ik liep het liefst met mijn walkman over het eiland, ik voelde mij alleen en verloren. Ik luisterde die vakantie graag naar Earth, Wind & Fire, de lp Magnetic. We hadden toen walkmans en cassettebandjes.

Mijn zus en haar gezin hadden vrienden bij zich, een ander gezin met kinderen. Haar vriendin dacht dat ik de nanny was. Dus dat gaf veel onrust en dat knalde natuurlijk een keer flink.

Ik weet nog wel dat ik een keer in de koelkast een kan met wit spul aantrof. Het smaakte naar kokos en ananas. Ik heb er lekker van gedronken en met een gelukkig gevoel ging ik aan de wandel met mijn walkman. Ik wist niet wat ik gedronken had, maar daar kwam ik snel genoeg achter. Een zelfgemaakte piña colada mét alcohol. Ik schommelde dus lekker weg op de golven daar op dat romantische bounty eiland. Mijn eerste ervaring met alcohol. Voorlopig was dat even de laatste keer. Na die vakantie ben ik twee weken op een Summer camp geweest.

Ik heb daar een hoop geleerd, het was een geweldige tijd. Twee jaar geleden heb ik contact opgenomen met de organisatie van dit Blairstown summer camp. Het bestaat nog steeds. Het zijn vooral kampen waar hele scholen heengaan, vaak de minderbedeelden. In mijn kamp was ik de enige buitenlander, ik kende niemand en ik was erg verlegen. Veel latino’s, porto Ricanen en negers. Dát werden mijn vrienden in die twee weken. En wat voor vrienden! Ze namen mij op in hun midden.

Een aantal dierbare foto’s heb ik uit de archieven gekregen. Waaronder eentje van mijzelf. Ik zit daar wat ‘verliefd’ naast Ron Rivera. Wat was ik lekker puberaal verliefd, maar hij was veel ouder in mijn beleving. Ik weet nog wel dat als ik hem dan zag, ik van die kriebels in mijn buik kreeg. Ik weet ook nog goed dat deze foto gemaakt werd, ik kijk niet voor niets in de lens. Ik had leuk contact met de leiding. Naast Ron ook met Carl Kruse en Luiggi Campana. Misschien omdat ik enthousiast mee deed en goed kon zwemmen. Toen we aankwamen bij het kamp moesten we laten zien hoe goed we konden zwemmen. We zouden immers gaan raften en kanoën en dan was goed zwemmen toch wel een vereiste. Zwemles was in die tijd een luxe en veel ouders konden zich dat toen niet permitteren. In Nederland werd het toen standaard aangeboden via de basisschool.

Via Facebook heb ik ze na al die jaren weer gevonden. Hoe bijzonder na al die tijd ze weer te ‘zien’ en te ‘spreken’. Toen bestond er nog geen mobiele telefoontje, geen e-mail. Ja, een vast telefoonnummer. Echt een andere tijd. Ik kwam er ook achter dat Carl een relatie heeft gehad met een oudere nicht van mij, uit de familie van mijn vader. Hoe groot is de wereld?!

1984 Blairstown Summer Camp, USA
Luiggi Campana (helemaal links), Ron Rivera (midden staand), Carl Kruse (helemaal rechts)

Luiggi, Ron en Carl, 2018

We hebben heel veel gewandeld, met die loeizware rugzakken op onze rug en blaren op de enkels. Ik heb geslapen onder een zeiltje zoals de foto je laat zien. Eén nacht zou het enorm gaan regenen. We sliepen die nacht bij skeletten van elanden of zo, een beetje macaber. Maar oké. Ik had twee keuzes. Of mijn tent wat meer afdichten met mijn poncho of mijn rugzak bedekken met de poncho. Ik koos voor het laatste. Ik had een doorweekte tent (lag blijkbaar onder aan een heuveltje waardoor al het water mijn slaapzak in druppelde) maar de volgende dag kon ik lekker droge kleding aandoen. De anderen kozen voor het eerste en die waren droog maar hadden het koud en doorweekte kleding.

Touwtje tussen twee bomen, zeiltje vastzetten met takjes en verder niet zeuren!

Ik weet het nog goed, op een gegeven moment kwamen we op een kaal stuk in het bos. We moesten op een omgevallen boom gaan zitten en de ‘eerste’ mocht z’n rugzak afdoen en moest naar een afgrond lopen. We zouden gaan abseilen. Nu hadden we dit geoefend op het basiskamp maar dat vond ik met mijn hoogtevrees helemaal niks! De reacties van diegenen voor mij, stemden mij helemaal in de mineur. Reacties als “Oh hell no, I am not going to do that, I am scared.”

Ik was de laatste en ja hoor, toen ik eenmaal van de verticale stand naar de horizontale stand moest, gebeurde er iets waardoor ik met mijn lange lijf naar beneden hing, met mijn hoofd onder en mijn voeten boven….Ik maakte een mooie sliding en gaf een acte de presence…Nog steeds herinner ik mij dit moment als ik langs een afgrond loop. Wat was ik blij toen ik de grond weer voelde.

Basiskamp, Blairstown Summer Camp 1984 – in deze hutjes sliepen we in stapelbedden.
Basiskamp, het meer en de huisjes

We hebben inderdaad geraft/gekanoëd over de Delaware river. Dat was wel wat anders dan als je gaat kanoën over de Dordogne. We zaten dan met z’n drieën in de kano, de leider achterin. We mochten vooral de boot niet vasthouden en moesten goed door peddelen. We kwamen langs waterkolken en mega stroomversnellingen. Best eng maar wat gaf het overweldigend gevoel toen we het ‘gehaald’ hadden.

Als beloning werd mijn groep verkozen om deel te nemen aan vijf dagen New York. We hebben toen geslapen in de Kips Bay Boys Club in de Bronx. Een club mét een zwembad. Voor het eerst konden we daar weer douchen. Wat hebben we daarvan genoten. Op het basiskamp waren er alleen maar buitendouches. We hebben daar veel gelopen en veel gezien. Blijkbaar heeft dat niet veel indruk achter gelaten want ik kan mij alleen nog het zwembad herinneren. Het was wel een hele bijzondere ervaring.

En zo kwam ook aan dit avontuur een einde en keerde ik na nog een weekje bij mijn zus terug naar Nederland. Ik had mij staande gehouden tussen allemaal vreemden, mijn verlegenheid had plaatsgemaakt voor zelfvertrouwen en doorzettingsvermogen. Dat wat ik voor onmogelijk had gehouden, was mogelijk gebleken. Echter, het duurde nog jaren voor ik mijn zus met ‘je’ aansprak in plaats van ‘u’. Ik heb haar helaas nooit echt goed leren kennen. Een van haar dochters heeft een zoontje van twee en mijn zoon is negen. Hij zal zich ook eerder aangetrokken voelen tot de generatie onder zich in mijn familie dan in zijn eigen generatie.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s