Sammie

Onze hond heet Sammie, een teefje. Ze heeft het heerlijk naar haar zin bij ons. Ze blaft er flink op los als jachthond of kan ik beter zeggen waakhond? Zelfs de vlieg moet eraan geloven als hij voorbij ons raam komt.

Ze is geboren in Duitsland op 21 juni 2012. Ze is toen terecht gekomen bij een gezin net over de grens in Nederland. Ze hebben haar Saartje genoemd. Na zes maanden hebben wij haar via een dierenarts gekregen. Ze was ondervoed en afgedaan door haar eerste baas. Ze had geen puppycursus gekregen en de vorige baas had nooit met haar aan de lijn gelopen. Ze is in haar speelse tijd een aantal keren uitgebroken, haar neus achterna.

Een heidewachtel is een drijver in de jacht en dus moesten de schapen die daar dichtbij stond, eraan geloven dat Sammie ze wilde ‘drijven’. Dat is tegen het zere been van de boer geweest. Sammie heeft toen letterlijk en figuurlijk van zich afgebeten.

Sammie, maart 2013

Een hondentrainer heeft zich samen met een dierenarts over haar ontfermd. Ze hebben gekeken of ze herplaatsbaar was vanwege het bijt-incident. Ze was te trainen en ze was juist erg lief voor kinderen. Tsja, als jij je kind niet leert om een etende hond met rust te laten, gaat de hond vanzelf grommen als het schaarse eten voor de zoveelste keer weggetrokken wordt.

Sinds ze bij ons is, heet ze Sammie (onze kat Saartje was net overleden, leg maar eens uit aan een kind van net drie jaar dat we een nieuwe Saartje in huis hebben, vandaar gekozen voor Sammie), is ze aangekomen in gewicht, ze is een echte smulpaap, wordt ze door ons vertroeteld en houden we van haar. Ze is zo’n lieve hond. Ongelooflijk dat de vorige eigenaren haar dood wilden.

Ze past wel bij ons want nu zijn we allemaal eigenwijs. Ze heeft precies door wat iemand nodig heeft. Een spelletje, een knuffel, een lik. Prachtig hoe dieren aanvoelen hoe het met je gaat.

In het bos is ze helemaal in haar element. Vooral als er dan dieren zijn die zich willen laten drijven. Tot nu toe is ze altijd nog bij mij teruggekomen. Nu ze iets ouder wordt, gaat ze wat meer luisteren, maar trekken aan de lijn zal altijd blijven. Als we voor iets weggaan, wordt ze nerveus. Ze heeft toch wel een soort van verlatingsangst gekregen bij haar eerste baasje. Voor zover dat kan, nemen we haar altijd wel mee. Zelfs op vakantie!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s