LinkedIn – van vroeger naar Ali B.

Gister kwam ik na lange tijd weer eens op LinkedIn. Rose, een oud-collega van AT&T berichtte een post over een jamsessie uit de jaren ’90 en had daar een foto bij geplaatst.

Mijn gedachten gingen terug naar die tijd en realiseerde mij dat mijn baan daar de heerlijkste baan is geweest. Het was mijn eerste échte baan. Ik ging aan de slag als prille directiesecretaresse in een team van twee andere ervaren secretaresses op een sub-afdeling.

Toen was er nog geen Word, Excel. We moesten het doen met Unix. Offertes (in het Engels) redigeren, tekeningen maken, nachten doorwerken, teambuilding.

Kun je je in deze tijd nog voorstellen dat er geen afdelingsprinter bestond maar dat je voor een print naar beneden moest lopen. Dat een ‘enter’ niet zorgde voor een nieuwe regel in je document, maar de code .sp (met blanco regel) of .br (een regel eronder). Dat één verkeerd afgesloten code kon zorgen voor een totale chaos in een offerte van minstens 2000 blz.? En dat lag dan op die printer in de kelder en waren de medewerkers helemaal over de zeik omdat een printer was vastgelopen! Hoe vaak ben ik wel niet naar onze Repro gelopen. Lift in, lift uit, drie gebouwen door en weer terug.

Er was toen nog geen e-mail en werden memo’s gemaakt in UNIX en fysiek gedistribueerd. Ik weet nog goed dat ik meedeed in het tender team Saoudi Arabië. Een enorme tender met minstens 12 binders vol tekst. We hebben toen de hele dag en nacht doorgewerkt en rond 09:00 ’s ochtends ging ik bekaf naar huis. Je had dat over voor elkaar. ’s Nachts printjes halen in de kelder, samen eten en joelen als iets goed was gegaan. Tjakka!

Industriële tekeningen maken in dit UNIX-systeem was zowat een dagtaak voor ons. Een zwarte achtergrond met dots en oranje lijntjes, een telecommunicatiesysteem werd in beeld gebracht. Maar wat was het dan kicken als die tekening in die offerte zichtbaar werd. En alles klopte!

Wat zijn de tijden daarin toch veranderd. Ik typ nu op mijn smartphone tekst en ik zie direct hoe het er uit komt te zien. Echt ‘andere tijden’. Toen waren we blij met de Kermit (1992). Een groen/zwarte telefoon waarmee je eerst naar een Greenpoint (zender) moest rijden en dan kon je zomaar bellen. Sommige bedrijfsauto’s waren voorzien van een autotelefoon, een enorm ding van 30,5 cm lang met een batterij van een uur en je kon er maar een paar minuten mee bellen. Eigenlijk niet voor te stellen, dat er in 2009 pas een eerste echte smartphone met touch screen op de markt kwam.

In ieder geval, ik heb drie banen bij AT&T gehad. Mijn laatste functie was als office manager naar Hank K, een Amerikaan. Twee handen op één buik. Ik gaf leiding aan het secretariaat. Die man heeft mij zoveel geleerd met humor. Ik was zowat kind aan huis. Niks was gek, alles was te gek.

Dus toen ik die foto van Rose zag, kwam dat hele goede gevoel terug. En ook mijn herinnering over de cursus die Hank en ik volgden, samen. Professional Efficiency Program. Hij kon altijd zo veel rommel produceren. En dan kwam de lerares ‘controleren’ en dan was zijn kamer om door een ringetje te halen. Gelukkig liep die lerares dan niet verder de gang in om een kijkje te nemen in één van de andere kamers….die vol lag met zijn troep. Prachtig. Wat hebben we veel van elkaar geleerd.

Met hem hebben we een teambuildingscursus gedaan in de Ardennen. Wat was dát goed. We wisten na drie dagen wie goed was in wat en wat we konden bereiken als team. Loyaliteit naar elkaar en het werk. De eerste dag hadden we een dropping. We konden steeds kiezen tussen ‘makkelijk’, ‘normaal’ en ‘moeilijk’. Ik koos voor ‘normaal’ omdat het wel een uitdaging voor mij moest blijven.

Toen we het niet meer zagen zitten, zigzaggend door het bos, de rivier volgend, klimmend over al die omgevallen bomen aan de waterkant, besloten we een rustpauze in te lassen. Midden in de nacht, de rugzakken vol tenten en slaapzakken kregen een plekje even op de grond. Heel in de verte zagen we dansende lichtjes en naarmate de tijd voorbij kroop, hoorden we het liedje ‘Hey ho’ van de zeven dwergen (van Assepoester), het ‘moeilijke’ team kwam eraan. Samen zijn we verder gegaan en hebben uiteindelijk het ‘makkelijke’ team gevonden, inmiddels slapend bij de pannen. We hadden geen zin meer de tenten op te zetten en dus in de open lucht, in de slaapzak, vielen uiteindelijk onze ogen dicht. Samen, voldaan, met een lege maag. Maar wat was het geweldig!

Toen Hank weer terug ging naar de USA, ben ik weggegaan bij AT&T. Ik wilde een goede herinnering houden aan deze baan. Niks kon dit evenaren. En dat was ook zo.

In ieder geval weer een mooie herinnering aan vroeger. Al doorklikkend op LinkedIn zag ik een filmpje van Ali B. op de Big Improvement Day 2019. Zeer inspirerend. Vandaag pak ik mijn studie weer op. Op naar het volgende examen! Bedrijfseconomie! Wil je ergens komen, zal je je moeten ontwikkelen, het komt niet naar je toe!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s