En dan…

En daar lig ik dan, uitgeput in een kinderbed na een natuurlijk te warme douche.

Wat ben ik moe en het lijkt alsof al mijn energie voor vandaag weggegeven is. Ik verman mij straks wel als ik daadwerkelijk het kinderbed moet verruilen voor het randje van het bed met een spannende Geronimo Stilton in mijn handen waaruit ik elke avond een hoofdstuk voorlees.

Vooralsnog mag ik nog even genieten van het moment. Even niks moeten. Geen hond die haar brokken maar niks vindt en om mij heen blijft dralen om vervolgens buiten de boel op stelten te zetten en ik mijn stem moet verheffen. Geen kat die zich tegen mij aanvlijt of gewoon voor mijn beeldscherm flaneert voor wat aandacht.

Nee, gewoon op het bed even niks moeten. Zou ik dan toch ziekig zijn? Als moeder kun je je dat gewoonweg niet permitteren. School dient zich aan, de vaste afspraken, sport en spel van je kind, en het huishouden. Als ik een baan zou hebben, was dit het moment van ziek melden.

Mijn gedachten gaan terug naar mijn jeugd. Als mijn vader dan zijn toch al warme hand op mijn voorhoofd had gelegd en inderdaad constateerde dat ik ziek was, pas dan was ik echt ziek en belde hij naar school. Hij was er alleen vaak niet, dan was hij op een van zijn wereldreizen. Maar mijn moeder wist ook precies het onderscheid te maken tussen aanstellen en ziek zijn.

Als je ziek was, bleef je in je bed. Als mijn zoontje ziek is, ligt hij het liefst op de bank beneden zijn ogen vierkant te kijken. Ik lag het liefst in mijn vaders bed, wachtende op die ene traktatie: uitgeperst sinaasappeltje met geprakte banaan en een Liga erdoorheen.

Dan lag ik voor de zoveelste keer naar het plafond te staren of vielen mijn ogen dicht. Toen was er nog geen tv, geen Nintendo, geen tablet. Toen was ik al blij als mijn moeder een zakje dropjes mee had genomen en een tijdschriftje. Dat was een feest! Dat af en toe bij mij langskomen, vond ik altijd zo fijn. De gezelligheid, het vertrouwen dat ook hieraan een einde kwam.

Maar goed, ik hoor dat mijn zoontje eraan komt, hij kruipt nog even bij me en ik vertel over mijn kamertje, ook liggend onder het schuine dak. Dat hij maar geluk heeft met zo’n prachtig plekje!

Eenmaal weer beneden, komt natuurlijk de hond en de kat naar mij toe voor aandacht.

Ik vind dat het weer eens tijd is voor een mooie tekst die ik laatst bewaard heb en een mooie achtergrond verdient. Een tekst van ‘kleingeschreven’ op Instagram.

Ik voel de zwaarte van de afgelopen dagen van mij afglijden, de intensiteit van gedachten en gevoelens die nodig waren om dat wat mij dierbaar is weer goed voor ogen te hebben. Ik heb de sleutel weer gevonden! Lucky me!

Reacties

Een reactie op “En dan…”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s