Mijn eigen ik op zoek naar…

In mijn ‘dossier’ zag ik een kaart met een lange brief die ik naar mijn ouders had gestuurd, op 12 oktober 2002. Vijf maanden na mijn scheiding. Kort na deze brief heb ik deze kortstondige relatie met R. beëindigd. Mijn voorgevoel werd werkelijkheid. Met een ervaring rijker, ging ik als een sterke, fiere meid op naar de volgende ervaring, met mijn eigen ik op zoek naar…

“Verliefdheid: het doet zoveel met mij dat ik net als zovele anderen zweef door de lucht, de ruimte. Het voelt zo goed aan maar ik ben de controle over mijn doen en laten kwijt. De ander kan alles doen want ik ben een zwak lammetje geworden. Als de ander maar gelukkig is. Maar ja, waar is mijn geluk? Moet ik niet eerst gelukkig zijn?

Toevalligheden in het leven bestaan niet. Het had zo moeten zijn dat mij lichaam protesteerde en ziek werd. Een time-out om alles weer duidelijk te krijgen. Het terugkomen tot mijzelf. Nu snap ik de werkelijke reden. Het virus is slechts een bijzaak. Mijn gevoel gaat de laatste tijd alle kanten op, zo erg dat ik zelfs mijn haptotherapeut heb moeten inschakelen.

Ik voel me winters, van het ene op het andere moment is de zomer en zelfs de herfst voorbij. De koude winter breekt aan en ik wil het liefst wegvliegen. Vliegen naar nieuwe avonturen. Geen vluchtgedrag maar de wil om weer te ontwikkelen. Gut, wat ben ik blijven hangen.

Mijn emoties druppelen uit mijn ogen, mijn ziel. Ik luister naar de warme klanken van de soundtrack ‘the English patient’. Ik vlieg in dat vliegtuig over de dorre woestijn van de liefde, zoekende naar mijn eigen ik. Terug naar de basis. Een glas met door mijzelf gekochte wijn geeft mij een hoop rust en de tranen komen vanzelf. Tranen van geluk dat ik weer op mijn pad zit, het moeilijke levenspad.

Spinsels gaan door mijn hoofd, naar één kernachtig doel, een doel dat ik kwijt was. “Waar is die vrouw die de stoute schoenen aantrok, zo onzeker als het maar kon, met lood in haar schoenen, vol emotie na afscheid genomen te hebben van haar vader, naar Cannes vertrok en terugkwam als een fiere, zelfstandige en vooral onafhankelijke vrouw die niets te vrezen had?”

Ze heeft een zijweg genomen en is stil blijven staan omdat er een dierbare man in haar leven is verschenen die naar verhalen luistert, oprecht geïnteresseerd is, zijn avonturen met haar deelt, haar complimenten geeft, haar bemint en haar het vrouw-zijn gevoel heeft geschonken. Iets waar ze alleen maar over heeft gedroomd maar die nu tot de werkelijkheid behoren. Het is moeilijk, heel moeilijk om die werkelijkheid los te laten en op zoek te gaan naar die voor haar onbekende en uitdagende wereld. Terug naar dat pad met een rugzak vol plezierige ervaringen.

Ik leef van dag tot dag. Ik ben verantwoordelijk voor mijn eigen daden op alle fronten: gevoel, financiën, geloof en uitvoering. Het is niet makkelijk om al mijn gevoelens in het juiste perspectief te zien en er als een volwassene mee om te gaan. Misschien omdat ik gevoel met anderen deel, dat ik er sterker uitkom. Dit kunnen jullie zijn, papier of vrienden.

Ik ben bang voor de toekomst. Ik moet een hoop geduld met anderen maar vooral met mijzelf opbrengen. Ik zal het nog had nodig hebben de komende maanden. Ik heb P. diep in mijn hart nog steeds lief maar op een andere manier dan mijn liefde voor R.

P. is een praktisch ingestelde, gevoelige man waarbij zijn eigen ik de boventoon voert, ‘als hij maar gelukkig is’. Gevoelens toont hij zelden. We hebben geleefd in een te rijke, te materiële wereld. Een droomwereld waarin alles gewoon was voor een jong echtpaar.

R. is een recht-door-zee, gevoelige man die als je je daarvoor openstelt, je bij elke stap die je in je leven zet, je wilt ondersteunen. Je moet er wel om vragen. Geluk is niet te vinden in het materiële maar in het samen-zijn. Momenten die je met elkaar deelt en ervaart. Juist die momenten geven inhoud in het leven.

Twee steenbokken waaraan ik mijn hart geef, gelukkig twee totaal verschillende karakters.

Ik moet mijn eigen plan, mijn eigen gekozen pad weer volgen. Ik voel mij gesteund door de ervaringen van nu maar ook uit de voorafgaande jaren. Die kan ik niet zo maar wegstuffen. Mijn diepste wens is dat ik dat pad enige tijd met mijn nieuw liefde kan vervolgen maar de situatie aan zijn kant, maakt het hem en mij er niet gemakkelijker op. Ik moet door. Met vallen en opstaan. In ieder geval heb ik dan wel het gevoel dat ik leef.

Het leven is veel te kostbaar om het zomaar voorbij te laten gaan. Elke dag moet een feest zijn en dat geeft mij nu de kracht om door te zetten. Van het leven genieten in welke vorm dan ook. IBM, hier kom ik aan, ik zal me niet uit het veld laten slaan. Ik heb zoveel goeds opgebouwd, alles zelf opgebouwd.

Het zou meer als een soort vluchtgedrag gezien kunnen worden als ik met de noorderzon vertrok. Morgen mijn ziel vullen met positieve energie in de Dominicuskerk, dat als eerste stap. Daarna naar Artis, een plek die ik reeds lange tijd weer wil bezoeken.

Vandaag staat in het teken van mijn eigen ik. Wegvliegen? Waarheen dan? Ik wilde drie dagen met een vriendin naar Parijs. Maar ja, eerlijk? Het liefst alleen. Dan die dagen naar J. en de kinderen in Ponypark Slagharen? Wel gezellig, maar ja, wil ik dat écht? Nee. Ik wil op mijn tijdstip, mijn tempo. New York dan voor € 200, bezoek aan H. en B. Nee. Gut meid, wat wil je nou? Tweelingen-eigen!!

Ik wil het liefst mijn auto instappen en naar de plekjes die ik bezocht heb de afgelopen 16 jaar met de brandende vraag of ik gelukkig was toen ik er was. De schaduwkant van de 16 jaar overheerst. Er moet toch een reden zijn waarom we toch minimaal 16 jaar bij elkaar zijn gebleven? De goede herinneringen, waar zijn die gebleven?

Het is na 20:00 uur. Heb mijn geest twee uur laten werken, emotioneel, vol vreugde. Alle facetten doorlopen. Eindelijk mijn eigen gevoel weer op papier. Onverstoord, gedreven door gevoel. Dit zal zeker vaker voorkomen. Dat is nou leven, daar is een pen en een blocknote goed voor!

Veel liefs, Anouk

12 oktober 2002 te Huizen”

En terwijl ik dit intyp, hoor ik in mijn oren een prachtig mooi liedje dat hier zo mooi bij past, na al die jaren vol wijsheid en nieuwe avonturen. Op Spotify wordt het mooier gezongen maar voor dit bericht heb ik het van YouTube afgehaald. Bijzonder, het liedje duurt 2:22min. Prachtig!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s