Van muziek naar…

Als wij de radio aanzetten in de keuken, luisteren we altijd naar Radio 10. En dus luister ik bij het koken naar deze zender. Een tijdje geleden hoorde ik plotseling een liedje van een hele tijd geleden. Zo vaak hoor je dit liedje niet. Zegt het jou wat?

Mij zegt dit liedje dus veel. Mijn gedachten gaan terug naar de zomervakantie van 2004. Bijna alweer 15 jaar geleden.

Samen met mijn vriendin Ingrid ging ik naar Mexico, naar Playa del Carmen. We hadden zin in strand, zee, warmte en vooral veel relaxen. Uiteindelijk toen we daarheen gingen (we hadden de reis immers al in februari geboekt), kon mijn vriendin ook niet veel ondernemen. Ze kreeg de eerste signalen van de ziekte van ME. Het moeheidssyndroom.

We gingen naar het Iberostar Tucán. Een prachtig hotel omgeven door veel natuur en dieren (zelfs slingerapen). Het bestaat nog steeds zie ik op internet. Die zee is echt zo mooi blauw.

Het werd ondanks de ongemakken van mijn vriendin een heerlijke vakantie van 18 dagen, zon, zee, lezen, zwemmen, aquajoggen, genieten, lol maken, lekker eten en drinken.

Omdat we niet veel spannends deden, elke dag bijna gelijk was, weet ik niet meer enorm veel van die vakantie.

Het hotel was all inclusive en dus startte onze dag met veel fruit, scrabbled eggs en tropische alcoholvrije drankjes. Daarna was het wat uitbuiken op het strand, flink insmeren met factor 60 (nooit geweten dat dat bestond) zwemmen en naar mannelijk schoon kijken.

Zo rond de klok van 10:00 uur begon het aquajoggen met La Bomba in het veelzijdige zwembad. Wat was dat groot! En dan dat uitzicht! Adembenemend. Moet je die zee zien, ik sta daar met mijn armen in de lucht.

Onze prestaties met het aquajoggen in de hitte moesten natuurlijk beloond worden met een pina colada met alcohol. Die drankjes waren té lekker en we zopen wat af om heerlijk rozig en lamlendig nog eens een rondje door het zwembad af te leggen, hier en daar eens te kletsen voor we een tafeltje bemachtigden voor de warme lunch.

Tsja en daarna ging het lichtje uit bij mijn vriendin. Zij ging slapen en ik ging met een boek in de schaduw van de palmbomen liggen.

Wat daarna gebeurde, weet ik niet meer. Ik weet wel dat ze enorme last kreeg van warmte-uitslag waarvoor ze zelfs een injectie heeft gekregen. Het ging echt bergafwaarts met haar.

Eenmaal weer thuis gekomen, kreeg ze steeds meer last, kreeg ze het heel koud als het zonnetje scheen. Ik heb haar nog vaak opgezocht bij haar ouders (ze kon niet meer zelfstandig wonen) maar zij verbrak de vriendschap. Ze wilde zich totaal richten op haar ziekte en geen verhalen meer horen van het leven buiten haar thuis. Ze wilde niet meer horen wat zij zo miste. ME is een vreselijke ziekte.

Nog steeds hoop ik een keer weer contact met haar te hebben, tot nu toe is ze onvindbaar voor mij. Gelukkig hebben we samen een topvakantie in Mexico gehad, eentje om nooit meer te vergeten! Met dank aan het liedje op radio 10 dat ik hier weer met een big smile aan mag denken!

Dag lieve Ingrid, ik hoop je ooit weer te vinden, zoals we elkaar vonden op de eerste verdieping van het voormalige PwC-gebouw aan de A6 in Almere. ❤️

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s