Opluchting

Gister was een pittige dag voor mij. Het ouderlijk huis werd overgedragen aan nieuwe eigenaren bij de notaris. Dat was op zich niet pittig want ik heb afscheid genomen van het huis toen ik al mijn spullen eruit had gehaald, een ziel-loos huis. Na de notaris ben ik gaan lunchen met mijn broer en zussen. Ik heb mij nooit echt thuis gevoeld in het gezin. Misschien dat het kwam door het leeftijdsverschil met de rest, misschien door de manier van opvoeden? Ik weet het niet. Gister hoorde ik het weer ‘ja, jij had altijd een speciale plekje in pappa’s én mamma’s hart.’ Het maakt mij er ongemakkelijk bij.

Ik vraag mij altijd af waarom iemand dat zo zegt. Jaloezie? Uit liefde? Mijn gevoel zegt mij genoeg. In de gesprekken tijdens de lunch, voel ik de verdere verwijdering. Ik ben altijd het zwarte schaap geweest en dat kwam gisteren ook weer op. Iedereen kletst met elkaar en ik kijk toe. En ja, toen kwam het onderwerp ‘Weekenden samen in de toekomst?’ aan bod.

Ergens waar ik een enorme desinteresse in de loop der jaren voor gekregen heb. Dan werd ik tijdens het eten op de hoek van de tafel geplaatst, bij de kleinkinderen, want wat wist ik van het leven?! Ik hoorde er nooit bij. Ik weet nog dat toen ik gescheiden was en we een weekendje weg waren voor een of andere gelegenheid van mijn ouders, iedereen samen was en ze mij ‘vergeten’ waren. Dat ik het dringend verzoek kreeg andere kleding aan te trekken want zo paste ik er niet bij. Samen naar Vlieland omdat zij daar zulke leuke herinneringen aan hadden tijdens vakanties. Een eiland waar ik nooit met de familie ben geweest dus welke herinnering had ik daar? Niet één.

Nee. Na 50 jaar heb ik gister voor het eerst mondeling durven toe te geven dat ik een lunch 1-2x per jaar leuk vind, met broer en zussen, maar verder geen behoefte heb aan weekenden weg e.d. Ik voelde altijd de ‘verplichting’ naar mijn ouders maar nu die er niet meer zijn, volg ik nu ondanks de verwachtingen van mijn broer en zussen eindelijk mijn eigen pad. Ik heb altijd die ‘druk’ gevoeld, moest mij altijd in bochten wringen om aan te geven er niet bij te willen zijn. Liever thuisblijven dan op mijn tenen te moeten lopen een weekend lang. Ik kreeg wel eens de reactie dat ik eens uit mijn comfortzone moest komen. Ze zouden eens moeten weten dat ik mij altijd buiten mijn comfortzone begaf tijdens die weekenden.

Ik ben er klaar mee, vrij, loslaten, opluchting en mij zelf mogen zijn. Dat zal nog wel wat voeten in de aarde hebben, ik voel de opluchting en heb tegelijkertijd verdriet omdat ik zo lang heb moeten wachten op dit moment. Zoals mijn vader altijd zei “als je maar genoeg zaait, zal je vanzelf oogsten.” Ik ben altijd maar blijven zaaien…zonder te oogsten. Misschien is dat mijn behoefte geweest, om iets terug te ontvangen als ik iets gegeven had? Een mooi inzicht. Afgelopen zomer heb ik een streep gezet door dat verwachtingspatroon en tot op heden ben ik daar heel blij mee.

De dagenergie van gister, van Deborah, sluit in mijn opzicht zo mooi aan met hoe ik mij gister voelde.

Dagenergie woensdag 6 Maart

De energie die er nu is trekt jou een beetje terug naar binnen. Dat kan wat raar voelen omdat je eigenlijk heel graag voorwaarts wil gaan. Maar waar naar toe precies? Dat is nog niet helemaal duidelijk. Verhalen komen ophoog borrelen waarin je het idee hebt dat je iets niet goed zou doen of wellicht dingen te kort zou komen als je niet je best doet. Want zo heb je dat geleerd vanuit jouw jeugd.

En dat is nu juist het interessante. Al deze verhalen. Want ze komen niet voor niets omhoog en kun je daar met zonder oordeel en met liefde naar kijken. Want ergens heb je behoefte om even niets te doen. Om even de aandacht op jezelf te richten en jouw proces aan te gaan. Die ruimte krijg je nu en dat voelt ongemakkelijk. Want wat als jij jezelf zou toestaan en toelaten om jezelf daar ook even helemaal aan over te geven. Kan dat zomaar? Vandaag een dag waarin je dat wat meer mag onderzoeken. Waar loop je precies tegen aan en welke verhalen kom je tegen? Je krijgt de kans om een nieuw hoofdstuk te gaan schrijven en je hebt ook behoefte om zaken over een heel andere boeg te gaan gooien. Dat voel je diep van binnen. De weg is misschien nog niet helemaal duidelijk maar hoe meer je het laat zijn hoe sneller het zich zal openbaren

Deborah ❤️

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s