Bananen

Oh mijn hemel, aankomende zaterdag heb ik mij na aandringen van mijn man, opgegeven om namens Scouting Sneek in de Poiesz te staan in verband met de Sponsoractie. Muntjes verzamelen.

Vorig jaar had ik echt veel schik met de mensen die bij mij een heerlijk appeltaartje kwamen halen. Mooie gesprekken. Ik weet nog goed dat ik een gesprek voerde met een gepensioneerde man die met een rollator liep. Hij rustte bij mij uit en deed zijn verhaal. Hij was vroeger lid van de SAR, Search & Rescue. Bijzonder zo’n gesprek.

Dit jaar moet ik bananen gaan verkopen. Niet zo’n mooie dikke tros met bijna rijpe bananen zoals je die ziet liggen in de Jumbo of de Albert Heijn. Nee, van die lullige groene banaantjes.

Zojuist ben ik even op-en-neer gereden naar die Poiesz omdat een tennisvereniging zo nodig de aandacht moest vestigen op hun vereniging in een week waarin zij niet aan de beurt waren. De hele stand is versierd met Scouting spullen en dan zo’n stomme affiche van de tennisvereniging.

Eenmaal daar aangekomen, heb ik de klantenservice op een nette manier aangegeven dat dit natuurlijk niet zo gepast was en of ze daarop konden letten (kleine moeite zou ik zeggen). De medewerkster keek mij wat verbolgen aan maar zou het met de bedrijfsleider bespreken. De affiche verdween onder de toonbank en mijn gevoel was dat zij dit niet bespreekbaar zou maken.

In de winkel, ik wilde natuurlijk wel even wat banaantjes scoren, kwam ik de bedrijfsleider tegen. Wat een watje. Hij had zoveel dingetjes waarop hij moest letten in zijn winkel. Wat ik hem vroeg, kon hij er moeilijk bij hebben. 😳

“Stel ik deze man nou een moeilijke vraag”, vroeg ik mij af? Ik ging bij mijzelf te rade. ‘Als je er langs loopt, even naar rechts kijken.’ Het is misschien wel moeilijk ja als je graag naar de kassa’s wilt kijken. Ik zou denken ‘klant is koning’. Als hij alleen maar had gezegd “prima mevrouw, dat gaan wij regelen” was het klaar geweest. Of hij het dan daadwerkelijk zou doen, is nog een punt van twijfel maar oké, ik ga graag uit van het goede van de mens.

En ja hoor, daar stond ik dan met dat lullige klein trosje groene bananen bij de kassa. Samen met de magnetron poffertjes zou ik maar liefst 22 muntjes krijgen. Bij de vraag of ik de bon wilde hebben, stelde de jonge kassier niet eens de vraag of ik ook muntjes wilde ontvangen. Dus refereerde ik daar naar, en ja hoor, ergens achter hem pakte hij de muntjes. Ik moest blij zijn want ik kreeg er maar liefs 24.

Ik had mijn zoontje, een scout, bij mij en die ging dus driftig tellen. Het waren er slechts 18! Ik kan daar zo inwendig boos over worden. Suf! Hij moest ten overstaan van vele klanten nog wat muntjes geven. Doe het dan in één keer goed. Ik doe al nooit boodschappen in deze winkel, juist door deze anti-klant-is-koning-houding.

Maar goed, inmiddels weet ik hoe ik die bananen het beste samen met de Dolfijnen (waterscouts) kan gaan verkopen. Ik neem een box mee, voor leuke liedjes over bananen, recepten, ik kan een muts op mijn hoofd zetten met trossen bananen erop. Het komt heus goed, al zal het een hele uitdaging worden niet te gaan lachen want ik lig nu al in een deuk!! 🙈

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s