Omkijken

Vandaag zijn we naar Florence gegaan. Als je Toscane bezoekt, is Florence een must-see.

De stad bevat een rijkdom aan kunst, cultuur en oudheid.

Maar zoals we al dachten, we waren niet alleen! Wat een mensenmassa. Een waar gekkenhuis!

We hadden al wel besloten om de auto in de buitenring van Florence gratis te parkeren en dan een tram naar de stad te nemen. Hutjemutje in de tram, allemaal met hetzelfde doel, downtown Florence. Groot, klein, jong, oud, buitenlands, Italiaans.

Eenmaal daar aangekomen, zijn we onze neus achterna gegaan, het was praktisch lunchtijd en we liepen liever met een gevulde maag door het centrum dan veel uit te geven voor niks.

We gingen naar de Mercato Firenze. Een overdekte hal met vlees, vis, brood, groente, kaas, alles eigenlijk dat met vers eten te maken heeft. Op de verdieping erboven bevond zich het eetlokaal. Daar stonden banken en tafels met aan de buitenrand allemaal aanbieders van hamburgers, vega, vis, sushi, drinks…

Na een heerlijke lunch begaven wij ons naar de authentieke kern van Florence. Hemels, wat een mensenmassa.

Sinds de aanslagen op onschuldige mensen, probeer ik deze plekken eigenlijk te vermijden maar dat was nu niet mogelijk. Want eerlijk hoor, we waren tig sardientjes in een heel klein blikje.

En toch betrap ik mijzelf erop dat ik alerter ben en kijk ik waar kan ik heenvluchten als er een auto de menigte in rijdt, kijk ik achterom naar de mensen om mij heen.

Wat mij en waarschijnlijk ook anderen opviel was de aanwezigheid van het leger en politie. Dat gaf wel een vorm van veiligheid.

Indiase bedelende vrouwen met ‘kromme’ rug zetten vol in in zo’n menigte toeristen. Rammelend met bakjes en in het Duits klagen en jammeren.

Mijn oog is gevallen op een van die vrouwen. Ongegeneerd staat zij rechtop Italiaans te praten door een best luxe smartphone. En niet kort hoor, maar zeker 10 minuten. Dat zijn contrasten die naar mijn idee niet met elkaar rijmen. Opgelicht zou een programma kunnen vullen met deze manier van aftroggelen.

Sjokkend door de straten worden we opgeschrikt door paard en wagen, niet een maar twee, die zonder pardon van achteren op je af komen denderen. Een handclaxon moet jou als toerist attenderen. Een claxon dat amper te horen is in een menigte van mensen.

Gisteren merkten we dat al aan het strand waar we waren. Mijn zoon stond in de zee en ik op het strand. Tussen ons in galoppeerden zo’n 12 paarden met notabene kinderen erop, door het water. Gewoon tussen de badgasten door! Vreemde maar vooral gevaarlijke situaties.

We hebben de mooie kunstwerken en bouwwerken, alles vanaf de buitenkant mogen zien. Het was zo druk dat de rijen soms wel eens het hoekje omgingen. Met een kind van 9 wordt dat niks.

We hebben zelfs samen met honderden anderen de Ponte Vecchio gezien, we zijn er zelfs overheen gelopen.

Toen we uiteindelijk weer in ons trammetje terug naar het grote parkeerterrein zaten, bekeek ik de mensen om mij heen een beetje.

Een oud vrouwtje met ingevallen ogen, roodbruin omrand, een Italiaan met baard, een oudere heer al pratend aan de telefoon en na een paar haltes ook een Afrikaan zo zwart als de nacht.

En ja, opeens voelde ik mij niet meer zo op mijn gemak. De Italiaan met baard had geen typisch Italiaanse uitdrukking. Ik vroeg mij af uit welk land hij zou kunnen komen. Syrië?

Ik glimlachte schamper toen onze blikken elkaar kruisten. Hij stond vlakbij mijn zoon. Wat had hij in zijn hand? Het leek op een cadeau, een ingepakt boek, nee het was een ingepakte doos.

Echter, de verpakking was aan de zijkant gewoon gescheurd. Wat was er met die doos gebeurd? Ik kreeg de gekste ideeën in mijn hoofd en alles begon op dat kleine stukje van het station naar mijn auto, een eigen leven te krijgen.

Er is uiteindelijk niks gebeurd en ik heb mij verbaasd over hoe dingen in een ander perspectief komen te staan als ik ergens een andere waarde aan geef. Dat gevoel alleen al. Ik heb mijn omgeving niks laten merken van de angst die even bezit van mij nam.

Omkijken. Ik heb het gedaan en ik heb gevoeld. De ellende in de wereld heeft een stempel gedrukt op de wereld. Ondanks de enorme drukte heb ik een geweldige dag in Florence gehad.

Florence, the place to be!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s