Ik zie mijzelf eindelijk

Op het moment ben ik het boek ‘de helende reis’ aan het lezen, geschreven door Brandon Bays. Brandon krijgt op 39-jarige leeftijd te horen dat ze een kankergezwel in haar buik heeft zo groot als een basketbal. En dat terwijl ze zo goed voor zichzelf zorgde qua levensfilosofie en eetgewoonten.

Door het opruimen van haar vastgezette emotionele ballast, verdween ook de tumor. De tumor was voor haar de wake-up call van haar lijf dat ze zich moest ontdoen van deze ballast.

Ze luisterde ook goed naar de signalen van het leven, dat wat er op haar pad kwam greep ze aan.

Terwijl ik het boek lees, gaan mijn gedachten ook naar mijn eigen emotionele rugzak. Wat zou daar in zitten wat eigenlijk weg moet?!

Ik laat het voor wat het is tot mijn aandacht wordt getrokken naar een bericht van een mede-blogger ProjIKt, over haar weg in het leven als HSP, hoog sensitief persoon.

Bij het bericht vermeldt ze een liedje. Ik had nog nooit van de zanger gehoord en zette dus mijn koptelefoon op en luisterde naar het liedje.

Het liedje maakt veel los bij me. Het is de toonzetting, de melodie en af en toe de zin. Gevoelens komen los. Al eerder heb ik ‘gezocht’ naar mijn emotionele ballast maar nu ik het liedje hoor, wordt het mij duidelijk.

Kun je mij zien?

Vroeger was ik enorm verlegen, mijn oudere zussen waren minimaal 5 jaar ouder en waren met andere dingen bezig dan waar ik mee bezig was. Ik werd gepest op de basisschool en viel door mijn lengte en verlegenheid vaak buiten de groep. In het weekend werd ik dan ook nog eens als enige op de eetkamertafel gezet (met stoel en al) en werd ik ‘bekeken’ alsof ik een attractie was. Aan tafel mocht ik nooit meedoen aan het tafelgesprek want wat wist ik er nou van.

Kortom nou niet echt een jeugd waarin ik ten volste genoten heb. Het waren altijd de anderen en ik.

Ik had maar een paar vriendinnetjes. En juist voor hen deed ik alles. Ik kocht een vriendschap af met zakjes Venco-drop. Ik bedankte hun op die manier voor de vriendschap.

Op de middelbare schooltijd ging het gewoon door. Ik bleef zitten in de eerste klas. Daarna in de vierde klas en moest ik weg uit mijn vertrouwde omgeving, naar een andere school, andere mensen die elkaar al zeker vier jaar kenden. Hoe makkelijk is het dan je ook daar niet gelukkig te voelen. Uiteindelijk daar gezakt op 0,01. Over de mavo werd nooit gesproken. Zeven jaar ploeteren voor wie?!

Inmiddels woonde ik alleen thuis en had ik een vriendje. Mijn broer en 5 zussen woonden inmiddels elders. Mijn vader had enorme tegenslagen in zijn bedrijf en heeft bijna een jaar niks gezegd als hij door de week thuis kwam, wederom zonder order. Toen ik een onvoldoende stond op mijn herfstrapport van de MEAO vond hij het wel welletjes en moest ik wat hem betreft van school af. Ik heb moeten smeken om erop te mogen blijven. De zussen boven mij studeerden maar deden er veel langer over dan nodig was. En daarom was mijn vader aan hun meer geld kwijt in een tijd waar het dus slecht ging. Dat werd op mij afgereageerd.

Ik was veel op pad met mijn vriendje die later mijn echtgenoot werd. Hij zag me. Wat gaf mij dat een boost. Wat werd ik daar gelukkig van. Mijn prestaties gingen de goede kant op. Ik werd ook zonder te pleasen ‘gezien’.

Om wat geld te verdienen, ben ik in de zomertijd gaan werken bij de Maxis, achter de kassa. Een mooie leerschool want daarna was mijn verlegenheid weg. Ik vond eindelijk een opening om zelf te schijnen in plaats van in de schaduw te blijven staan.

Mijn blik wordt troebel, het verdriet komt los. Een traan loopt mijn oog uit. Het mag er zijn.

Nu ik het dagboek van mijn vader heb gelezen, realiseer ik mij dat zij net zo ‘ongezien’ door het leven gingen, onder het juk van oudere broers en zussen. Zij zijn beiden de ena jongsten in beide gezinnen.

De karmalijn liep door hun leven maar ook dus door die van mij, realiseer ik mij. Zo speelde er nog iets, iets heel persoonlijks door hun leven maar ook door mijn leven. Ik blokkeerde mijzelf totaal. Terwijl mijn broer en zussen vader en moeders werden, worstelde ik met gevoelens die ongezien bleven voor de buitenwereld. Wat daarop volgde, deed mij zoveel pijn. Mijn echtgenoot misbruikte mijn vertrouwen en wilde scheiden.

Ik stond alleen en voelde mij zo vertrapt, klein, als een ingeklapte kelk van een bloem. Echter ik was kort daarvoor persoonlijk zo gegroeid. Ik kon dit, alleen! Na een paar weken van verdriet, kreeg ik steeds meer ruimte om mijzelf te laten zien, wie ik was. Ik kocht een huis, deed mijn werk met zoveel passie met een handjevol vrienden.

Ik realiseer me dat ik daarna de kracht kreeg om voor mijzelf te gaan kiezen. Dat ik niet perse in de zon hoefde staan om te kunnen stralen. Het heeft een hele tijd geduurd met veel ups en downs. Mijn huidige man is mij zeer tot steun hierin om situaties ook eens vanaf een andere kant te bekijken.

Ik heb altijd gezegd ‘als mijn ouders zijn overleden, ga ik mijn eigen weg’. Afgelopen september is mijn vader overleden en in 2012 mijn moeder. Tijd dus voor mijn eigen weg. En ik ben er klaar voor!

Het is tijd om de rugzak af te doen, mijn schouders/armen doen ook veel pijn van al die ballast uit het verleden, en veel lichter en vrijer mijn leven samen met mijn man en zoon voort te zetten.

Ik laat mij tegenwoordig zien hoe ik dat wil en dat is goed. Mijn dierbare vrienden accepteren mij om wie ik ben.

Ik heb dus vele stappen gemaakt om uiteindelijk te komen waar ik nu ben.

Ik zie mijzelf

Reacties

7 reacties op “Ik zie mijzelf eindelijk”
  1. shivatje schreef:

    Respect voor wat je hier neerzet.

    Aum Shanthi

    Liked by 1 persoon

  2. ProjIKt schreef:

    Een virtuele knuffel…niet uit medelijden, niet omdat je mijn blog vernoemt (al ben ik daar wel blij om 😉) maar uit respect en ontroering. Je verhaal komt binnen, net zo puur als het lied van Tamino. Ik bewonder je levenslust, had ooit ook die kracht en probeer dit nu terug te krijgen na een periode van medisch fysieke en emotionele uitputting. Zonder dat je het misschien beseft, haal ik uit dit stukje bewondering die me verder helpt. ❤

    Liked by 1 persoon

    1. Anouk1968 schreef:

      Dank je wel. Ik herken het pad waar je je op begeeft. Ik ben twee jaar ‘ziek’ geweest waarvan één jaar in de WAO, voor 50% afgekeurd. De pijn begon in mijn schrijfhand (pols) waardoor ik alles met links ging doen. Na korte tijd kon ik niets meer. Ik zat letterlijk en tussen de oren VAST. Ik ben persoonlijk toen zeer gegroeid, van een afhankelijke vrouw naar een onafhankelijke vrouw. Gelukkig maar kan ik nu zeggen, want daardoor kon ik mijn scheiding na 14 jaar relatie, goed verwerken.

      Like

    2. Anouk1968 schreef:

      Fijn dat mijn bewondering jou weer kan helpen op dit lastige pad naar zelfontwikkeling. ❤️

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s