Boek: Nietzsches tranen

Zojuist heb ik het boek Nietzsches tranen uitgelezen. Wat een prachtboek!

“Een vriendschap waarin twee mensen samen kunnen streven naar een hoger ideaal.”

Friedrich Nietzsche en Josef Beuer krijgen zo’n vriendschap door zich kwetsbaar op te stellen. Ze doen hun masker af en laten zich aan elkaar ‘zien’.

Wat een bijzonder mooi boek. Voor het eerst een boek waar ik pen en papier bij de hand hield, wat een wijsheden. Sommige stukken resoneerden met mijn eigen leven.

De tipgever heeft het boek meerdere keren gelezen en ik snap nu, na het lezen van de laatste woorden, waarom. Een boek dat in diverse periodes van je leven je inzicht en handvatten geeft. Een boek dat alles verbindt.

Puzzelstukjes van je eigen leven en van dat van anderen, we zijn immers verweven met elkaar, vallen op hun plek. En een stukje masker valt weg omdat we elkaar daarin ontmoeten.

Wat mij het meest aansprak in dit boek was een aantal uitspraken. En die deel ik hier graag.

Zoals ik al eerder schreef (zie hier) de zin ‘wat zijn je motieven?’. Waarom doe ik wat ik doe?

Het afpellen van de ui, het jezelf vragen blijven stellen, ‘waarom doe je het?’, ‘wat zegt je gevoel?’ ‘Waarom vind je dat?’, Nietzsche en Beuer noemen het ‘schoorsteenvegen’. Samen met mijn vriendin A. doe ik dat regelmatig en we komen dan tot bijzondere inzichten. Niet altijd even leuk omdat de waarheid niet altijd even fijn is.

Ook de uitspraak ‘heb je je leven geleefd of laten leven? Heb je het gekozen of heeft het jou gekozen? Heb je ervan gehouden of het betreurd?’

Bij deze uitspraak denk ik aan mijn scheiding na een relatie van 16 jaar. Voor mij geheel onverwacht. Een zware maar goede levensles. Tijdens het lezen van het boek kwam ik tot het besef dat ik voor dát huwelijk niet bewust gekozen heb, het was meer een vanzelfsprekendheid na een relatie van negen jaar. Voor mijn huidige huwelijk heb ik écht gekozen.

De uitspraak ‘zij was de pijnstiller voor mijn vertwijfeling.’

Een mooie uitspraak. Ik heb slechts een paar mensen om mij heen die ik toelaat mijn ware ik te zien, te horen. Bij hen voel ik mij vertrouwd. Ik maak hen deelgenoot van mijn leven, gedachten, gevoelens en praten we over diepgaande onderwerpen. Door vrij te praten over wat ons dwarszit, wat ons raakt, kunnen we vertwijfelingen weghalen en kunnen we met nieuwe inzichten verder leven.

De uitspraak ‘ieder mens heeft het verlangen te worden gezien.’

Ja, dit is een mooie. Ik heb daar een stuk over geschreven toen ik in Toscane was in april/mei van dit jaar. Lees het hier nog maar eens over. Tuurlijk hebben we het verlangen om gezien te worden. Het is ook belangrijk dat je jezelf ziet om vandaar uit de ander ook te zien.

Ook een mooie uitspraak is ‘groeien en in je eigen kracht komen, zijn de beloningen van pijn’.

Deze is zo mooi. Mijn gedachten gaan terug naar mijn verdomd moeilijke periodes in mijn leven. Op 0,01 punt zakken na 7 jaar ploeteren op de Havo. Na 1,5 jaar ziek zijn te horen krijgen dat ik voor 50% afgekeurd werd, mijn scheiding en het alleen-zijn.

Uiteindelijk, hoe moeilijk ze ook geweest zijn voor me, nu kan ik zeggen dat ik door die moeilijkheden mijn eigen keuzes heb moeten maken, ik heb stappen gezet die ik nooit voor mogelijk had gehouden. Wat een kracht heeft het mij gegeven. Het had zo moeten zijn!

In het boek wordt veel geschreven over eenzaamheid. Ik ben na mijn scheiding vijf jaar alleen geweest. Ik heb mijzelf in die tijd weer teruggevonden. Vanuit mijn situatie heb ik veel mensen gezien en gesproken die in hun relatie eenzamer waren dan ik. Eenzaam zijn behoort dus niet automatisch toe aan mensen die alleen zijn.

Natuurlijk heb ik ook periodes van eenzaamheid gekend. Kerst en oudjaar in je eentje vieren, is niks aan. Alles alleen oplossen, je verdriet, je frustraties, niemand die er was om de zorgen samen weg te nemen, ook dat vond ik een moeilijke tijd. Ik heb geleerd te leven met mijzelf. Laatst was ik een dagje alleen en daar heb ik heerlijk van genoten. Ik ben alleen naar de sauna gegaan en ben tot mijzelf gekomen om er daarna weer helemaal te zijn voor mijn gezin.

De 11 memoblaadjes, dubbel beschreven, krijgen een plekje in het laatje van mijn moeders bureau om nog eens bekeken te worden te zijner tijd.

De laatste tijd, ja daar kom ik weer met die dubbele cijfers, zie ik heel vaak 22:11, 22:22 en 22:44.

Het boek start op de verjaardag van mijn zoon, het tweede gesprek tussen Nietzsche en Beuer vindt plaats op 22 november, oftewel 22/11. Ik vind dat altijd zo leuk die synchroniciteit!

Het is een mooi boek als je houdt van filosoferen. En helemaal mooi is het als je het boek bezit, zoals ik, zodat je het altijd nog eens kan pakken om het nog een keer te lezen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s