Logeerbed

Waarschijnlijk verhuis ik vandaag na twee weken van het logeerbed terug naar mijn eigen bed en sluit ik hiermee de Corona-fase af. Volgens de CoronaCheck ben ik vandaag hersteld van Corona. In werkelijkheid ben ik er nog niet. Dat zal nog wel even duren.

Twee weken geleden werd bij mijn zoon Corona vastgesteld. Vanwege meerdere besmettingen in zijn klas werd die laatste schooldag een vrije dag voor alle kinderen uit groep 6-7-8. De start van een onrustige tijd onder mijn dak.

Toen de uitslag zaterdag kwam, barstte de bom voor mijn zoon van 12 jaar. Het virus had hem toch te pakken. Hij was boos en zo verdrietig. Ik sloot hem in mijn armen om hem te troosten en realiseerde mij dat ook ik Corona zou kunnen krijgen of zou ik ook dit keer weer de dans ontspringen. Mijn man had al twee keer Corona gehad en toen bleek ik niet besmet te zijn. Hoe zou het deze keer gaan.

Die zaterdagnacht werd mijn man onwel en dat was voor mij het teken dat ik uit voorzorg naar de logeerkamer vertrok niet wetende dat het mijn toevluchtsoord zou zijn voor de komende twee weken.

Mijn zoon doorliep de stadia van Corona netjes, elke dag een andere fase, van koorts en hoofdpijn, verkoudheid, misselijkheid tot buikpijn en diarree. Als hij bij ons beneden was, droeg hij zijn mondkapje, alsof dat de schade zou beperken. Dat dachten we toen.

Die eerste zondagavond ging ik, dacht ik, lekker slapen. Ik draaide mij op mijn zij en dacht ‘wat klopt er daar zo hard?’ Het leek wel alsof ik achterna werd gezeten door een beer. Mijn hart sloeg zo snel en soms sloeg het zelfs over. Ik had het koud en ik werd bang van mijn eigen hart.

Ik pakte de oorthermometer en mijn vermoeden werd bevestigd; ik had koorts en wel 39,6 graden. Zo, binnen korte tijd veranderde mijn toch best zorgeloze leven naar het onbekende leven met Corona. De laatste keer dat ik écht griep had, was in 2008, 13 jaar geleden.

Ik nam die nacht twee paracetamol en hoopte op een rustiger hart en wenste mijzelf een voorspoedig herstel. Ik heb echt angst gevoeld die nacht, wat als mijn hart zou stoppen met slaan? Er kwam van alles voorbij, mijn leven in fragmenten. Uiteindelijk ben ik toch in slaap gevallen en werd ik de volgende ochtend wakker.

Dankbaar was ik toen ik die maandag wakker werd. Mijn hart had de nacht overleefd, het zou allemaal goed komen. Ik wist het zeker. De thuistest was positief en dus heb ik mij laten testen bij de GGD in IJlst. Ook die was positief. Ik had Corona.

Van ontkenning naar de wetenschap van vandaag. Ik moet eerlijk zeggen dat ik mij vergist heb ik dit virus. Het is hardnekkig. Het onbekende maakt angstig. We weten allemaal hoe het verloop is van een flinke verkoudheid, een griep, maar van Corona?

Op woensdag 22 december trok ik het fysiek niet meer en stapte ik in het logeerbed om er pas na kerst weer uit te stappen. Koorts, zware verkoudheid, keelontsteking, knallende hoofdpijn, vermoeidheid, geen trek, geen zin en hartritmestoornissen. Er was totaal geen structuur in te vinden. Alles kwam tegelijk.

Hoe ik de dag doorkwam, is mij soms nog een raadsel. Ik heb veel steun gehad aan mijn vriendin Denise. We hadden elke dag contact en ik kon mijn angsten een plek geven. Wat als dit of dat zou gebeuren? Ze gaf mij positieve kracht als ik er even flink doorheen zat. Zo dierbaar.

Ook had ik contact met mijn vrienden van scouting, mijn vriendinnen en familie. Allemaal mensen die mij een warm hart toedroegen. Het gaf veel steun in onzekerheid. Mijn hond Sammie miste mij zelfs en kwam dagelijks even buurten. Iets klopte er toch niet volgens haar.

Kerst 2021 ging totaal aan mij voorbij. Ik heb zelfs op eerste kerstdag ademhalingsoefeningen gedaan omdat mijn saturatiemeter een waarde van 90 aangaf, het minimum. Gelukkig kon ik die waarde nog naar boven krijgen. Het gaf mij wel de nodige stress.

Dinsdag 28 december kon ik eindelijk mijn bed uit, de logeerkamer uit en beneden wat rommelen met een mondkapje op. De koorts en verhoging waren weg en mijn temperatuur lag weer op normaal, 36,4 graden. Ik was nog wel erg vermoeid, duizelig en mijn neusverkoudheid bleef aan. Ook had ik een vorm van angina, een snijdende pijn in mijn keel.

Ik heb altijd begrepen dat je juist met zware verkoudheid buiten moet lopen en dus besloot ik woensdag met hond en zoon naar de supermarkt te wandelen. Ik zag er zeer tegenop. Zou ik het wel volhouden? Zou ik omvallen van de duizeligheid? De wandeling deed mij goed. Ik voelde mij weer een beetje tot leven komen. Zo kostbaar en zo ongewoon na al dit gedoe.

En nu, op oudjaar, heb ik besloten het nieuwe jaar in te gaan in m’n eigen slaapkamer. Ik zit nu in de fase van duizeligheid, geen geur hebben en buikpijn. Mijn verkoudheid is bijna weg. Ik ga proberen met de auto naar het bos te rijden om daar even met mijn zoon en hond te wandelen, energie op te doen, frisse lucht op te snuiven. Oh nee, het hoost buiten. Nou dat wordt het dus niet! Of ik het vanavond tot middernacht kan volhouden, weet ik nog niet. Ik geef het een kans.

Het is vooral de onzekerheid die het mij lastig heeft gemaakt tijdens het ziek-zijn. Iedereen ervaart Corona anders. De een is licht verkouden, de ander heeft het zwaar te pakken, weer een ander merkt er niks van of heb je nog langdurig klachten.

Nederland maakt zich op voor de Omikron-variant. Ik ben blij dat ik de Deltavariant overleefd heb. Ik vertrouw erop dat de natuurlijke booster mij zal beschermen de komende maanden. Corona nekt je namelijk! Wat als ik mij niet had laten vaccineren? Ik was in het ziekenhuis beland!

De komende tijd zal ik besteden aan het omgaan met de duizeligheid, de buikpijn, het aanvullen van mijn energietekort en het volledig genezen van Corona. Er is weer licht aan het eind van de Corona-tunnel.

10 reacties Voeg uw reactie toe

  1. Wat een gedoe met die vuile corona. Blij dat het ergste voor jou/jullie toch voorbij is…
    Een heel mooie weblog heb je – ik kom hier nog op bezoek!

    Geliked door 1 persoon

    1. sunmoon1968 schreef:

      Ja het is een k virus! Ik doe mijn best om vandaag achter het stuur te gaan zitten…. Ik durf het gewoon niet.

      Geliked door 1 persoon

  2. groengenot schreef:

    Amai wat een verhaal! Ik ontdekte je weblog bij Thomas Pannenkoek en heb me gelijk ook als volger geregistreerd. Ben jij van 1968? Dan hebben we bijna iets gemeen. Ik ben van 1969.
    Je schrijft tof! Ik kom ook nog op bezoek!

    Geliked door 1 persoon

    1. sunmoon1968 schreef:

      Dank je! Ja zoveel schelen we dus niet qua leeftijd, 50-plussers. Ik wilde vandaag de auto in om ergens te wandelen maar het hoost, het weer behoedt mij dus ergens voor. Nou ja… kijken wat wel kan, ik heb gewoon geen puf. Hopelijk ben ik binnenkort hier eens vanaf zeg!

      Geliked door 1 persoon

  3. Deedeetje schreef:

    Wat een heftige rit! Fijn dat er weer licht is aan het einde van de Corona tunnel!

    Geliked door 1 persoon

    1. Anouk1968 schreef:

      Dankjewel, nooit geweten dat ik deze rit zo zou meemaken. Ik heb m’n geur nog niet terug. Ik weet dus niet of iets bedorven ruikt of wat dan ook. M’n smaak begint iets af te nemen. Bah.

      Like

  4. Aukje schreef:

    Het is inderdaad een pittig virus. En je hebt het goed te pakken gehad. Bij mij viel het op zich mee, wel mijn smaak en geur helemaal kwijt. Dat is nu inmiddels wel weer terug, alhoewel mijn geur nog niet optimaal is. Soms ruik ik ineens een brandlucht of een mestlucht, terwijl die er helemaal niet is, erg vreemd.
    Ik vond vooral de nasleep pittig, het gebrek aan energie, de vermoeidheid.

    Hopelijk ben je snel weer helemaal beter, geef het rustig de tijd.

    Geliked door 1 persoon

    1. Anouk1968 schreef:

      Bijzonder hoe iedereen dit virus ervaart. Ik hoor nu ook al dat mensen ziek worden van de booster. Oh ik hoop toch niet dat mij dat te wachten staat, dat van die geur…. Inderdaad de nasleep is niet fijn. Hopelijk wordt het stapje voor stapje beter….en dan mag het een tijd wegblijven!

      Like

  5. Nina schreef:

    Ik had het je natuurlijk nooit toegewenst, maar het doet deugd om eindelijk eens iemand te horen zeggen dat het bij momenten beangstigend aanvoelt. Ik dacht ook dat ik de enige was die er zo raar duizelig van werd en dat het dan wel in mijn hoofd moest zitten. Dankjewel om hier zo eerlijk over te zijn! Bij mij begon het rond 27-28 december en ik voel ook dat ik nog niet meteen springlevend ga zijn. Spoedig herstel, en dat de rest van 2022 alvast beter mag verlopen!

    Geliked door 1 persoon

    1. Anouk1968 schreef:

      Oh wat vervelend voor je, je bent als het ware na mij aan de beurt. Zorg voor een goede inname van zink, selenium, vitamine C en D. De duizeligheid en het niet meer ruiken komen van een zink-tekort. Selenium is erg goed voor het hart en benauwdheid. Ik heb een arts/apotheker hierover gesproken. Omdat ik 15kg teveel weeg, moet ik meer vitamines en mineralen slikken omdat het anders niet op de juiste plek komt. Ik merk ietwat verschil. Misschien heb je er wat aan. Enorm veel beterschap en ja angst zit er omdat ik niet weet waar de nasleep naar toe gaat. Blijf goed vanuit je middenrif ademen ipv hoog in de keel. Allemaal nodig gehad in mijn herstel. Ik ben er nog niet hoor. Heb m’n geur nog niet terug, ik ben moe en duizelig. Dat laatste maakt zeer onzeker. Beterschap nogmaals. 🍀🤞🏻

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s