Lieve mammie

Als de dag van gister, herinner ik mij precies de ochtend van 13 januari 2012, vrijdag de 13e. Inmiddels precies tien jaar geleden. Wat gaat de tijd toch snel.

Samen met mijn zoon, toen ruim twee jaar en in een vervelende bui, op bezoek bij mijn moeder. Zij woonde al twee jaar in een verpleeghuis in verband met haar Alzheimer. Wat was mijn zoon vervelend in de auto. Twee keer moest ik zelfs de snelweg af omdat hij het leuk vond de riem van het autozitje los te maken en het alarm door mijn auto loeide. Het werd een onrustige autorit van ruim een uur rijden.

Het was prachtig mooi weer en omdat mijn moeder nog even gewassen werd, ging ik met de buggy de tuin in waar ik in gesprek kwam met een andere dochter van een medebewoner. We hadden het over de vermeende ‘ongeluksdag’. Toen we in het zonnetje stonden, vonden we het allesbehalve een ongeluksdag.

Na wat deuren waar ik alleen doorheen kon met de buggy waren beveiligd met pincodes, waar overigens sommige oudjes echt bijstonden om achter de code van de vrijheid te komen, mocht ik de kamer van mijn moeder in.

Ze lag er lekker fris bij. Ze was ver weg en tegelijk ook zo dichtbij. Mijn pijn voelde rauw aan. Het ging zo slecht met haar, wanneer zou ik haar kwijtraken? Gedachten overspoelden mijn gevoel. En in de tussentijd zette mijn zoon de boel op stelten in de kamer. Hij stond inmiddels in zijn buggy en zat overal aan waar hij niet aan mocht zitten.

Ik riep mijn zoon eens even tot de orde, ingesnoerd en wel bij de wastafel niet wetende dat enkele momenten later de dopjes van de tandpasta er al af waren geschroefd.

En daar was het plotseling, een helder moment met mijn moeder. Bijna woordeloos, met een grapje tussendoor, we praatten samen. De liefde groeide aan het bed. Het liefste kroop ik dicht tegen haar aan, in haar holletje, even samen, maar ik durfde niet. Hoe raak je je moeder aan als dat nooit op die manier gebeurde. De preutsheid van de vorige generatie.

Ik maakte met mijzelf de afspraak dat ik dat binnenkort zou doen, dan zou ik mijn man en zoon afzetten bij de dierentuin van Amersfoort zodat ik alleen met haar zou kunnen zijn. Dan zou ik naast haar liggen. Ik zou de enige zijn die op zondag 15 januari op bezoek kwam. Een mooi moment na zoveel jaren van ‘afwezigheid’ door de Alzheimer zou ik haar in de armen sluiten. Ik keek ernaar uit.

Toen mijn vader na een half uur de kamer in kwam, vertelde ik hem over haar helderheid. Hoe mooi zou het zijn als zij dat ook samen mochten hebben. Met mijn zoon onder de arm verliet ik de kamer. Mijn moeder strekte haar hand naar mij uit en ik zei ‘overmorgen kom ik weer naar je toe’.

Hoe liefde woordeloos en op afstand overdragen kan worden, het bestaat.

Op die zondag stapte ik met mijn liefdevolle doel de beveiligde deur door en zag daar tot mijn verbazing mijn vader zitten met een van mijn zussen. Mijn plan om in mijn moeders holletje te liggen, een met haar, zou niet doorgaan.

Mijn moeder wachtte op ons. We gaven haar een kus en in liefde is ze onder onze ogen kort daarna overleden. Hoe onwerkelijk was dat moment? Hoezo overleden, was alles dan al verteld en vergeven? En wat betekende haar uitgestrekte hand? Was dat zoiets als ‘laat mij niet los’ of ‘vaarwel’?

En ja, dat heldere moment had ze blijkbaar alleen met mij. Ik ben dankbaar geweest toen en nu dat ik bij haar overlijden heb mogen zijn. Ik ben dankbaar dat ik mijn vader toen tot steun kon zijn omdat hij met zijn verdriet onder de arm uit de kamer wilde. Alsof er niks gebeurd was, zaten we aan de koffie wat in het loze te staren tussen al die zondag bezoekers, wachtend tot het hele gezin compleet zou zijn.

Voor we weggingen, ben ik samen met hem nog even gaan kijken bij haar. Ze was afgelegd door twee zussen en prachtig aangekleed. Het verdriet sneed door ons hart.

Net zoals deze muziek dat dát nog altijd doet. Mijn moeder luisterde hier altijd zo graag naar. Het werd daarom ook gedraaid tijdens haar uitvaartdienst. En juist toen we met verdriet in het hart hiernaar luisterden, scheen de zon het kerkje binnen terwijl het eigenlijk alleen maar stormde en regende. Ze was er….

2 reacties Voeg uw reactie toe

  1. Nina schreef:

    Hoe de mooiste momenten en het grootste verdriet toch altijd zo dicht bij elkaar ligt he. Veel sterkte met die rouw die zich weer laat zien dezer dagen…

    Geliked door 1 persoon

    1. Anouk1968 schreef:

      Dank je, dat zal nooit verdwijnen. Ik mocht bij het overlijden van m’n moeder en van m’n vader in 2018 zijn. Momenteel gaat het niet zo goed met m’n schoonouders en dan komt het gemis wel binnen. Ik zou mijn ouders zo graag nog een knuffel willen geven en zeggen dat ik altijd van ze houd. Ze komen mij vaak genoeg bezoeken in mijn droom. Altijd heel dierbaar. 🌹

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s