Passen en meten

Vandaag stond in het teken van passen en meten.

Vanmorgen startten we met het zoeken naar een nieuw bed. We zijn geslaagd!

Ongelooflijk hoeveel mogelijkheden er zijn. Springveer, boxspring of lattenbodem. Na 26 jaar op een lattenbodem te hebben gelegen, hebben we nu gekozen voor een boxspring. Dan komt het matras. Hard/medium/soft. Standard/excellence/premium. Uiteindelijk na wat liggen hier en daar, kwamen we ook daar uit. En dan de keuze van de topper. De kleur, de stof, het bedpootje, eventueel een hoofd board, stiksels ja/nee.

My goodness, wat een keuzes! Maar we zijn eruit! Nu nog even een tijdje wachten, kan ik in de tussentijd onze kamer schilderen en dan kunnen we ook minimaal 20 jaar weer van dit bed genieten!

Vanmiddag zijn we naar de woonboulevard gegaan voor een nieuwe bank. Wat een drama is dat! Twee uur lang bank op, bank af. We waren verliefd geworden op een bepaalde bank.

……..verliefd op deze bank

Uiteindelijk zijn we toch met één lege hand thuisgekomen. Tegenover de woonwinkel was een soort outlet van Rivièra Maison. Ik werd helemaal blij van de verschillende kleuren. Het bracht mij in de meer lente-/zomersfeer, in tegenstelling tot de woeste regenachtige dag van vandaag.

We hebben daar een enorme klok voor in de keuken gevonden! Gelukkig hebben we de bank niet gekocht. Buiten het feit dat het blijkbaar niet ‘mocht’ zijn, zou de bank veel te groot zijn geweest voor de plek waar die zou moeten komen te staan!

Tweede ademhalingssessie

Vandaag heb ik mijn tweede ademhalingssessie gehad bij mijn shiatsu-therapeute Annemieke, nu ook officieel ademcoach. Zij doet de Transformational Breath Therapy methode.

Wederom een hele bijzondere sessie en veel intenser dan de eerste keer. Mijn intentie was dit keer ‘vrij zijn’ en dus o.a. geen angst hebben. Geen angst meer hebben voor het scheef gaan in een boot, geen angst meer als bijrijder in een auto, iets dat ik sinds het overlijden van mijn moeder in 2012 cadeau heb gekregen.

Veel loslaten.

Ik had het ritme van de ademhaling snel te pakken. Dat was even lastig omdat we daarvoor heerlijk samen hadden staan swingen met een regelmatige ademhaling. Ik denk dat ik zo’n tien minuten later het enorm koud kreeg. Alsof ik bloot lag te zonnen met dit weer. Koud tot op het bot. Door de flinke ademhaling bleef het op de achtergrond. En op de momenten dat Annemieke zei ‘loslaten’ dacht ik door de kou eigenlijk meer aan te spannen.

Ik voelde iets gebeuren met mijn lichaam naast de kou, alsof ik uit mijn oude ik stapte. Net zoals een zonnevlam, het vrijkomen van energie. Toen ik mijn ademhaling zachter mocht laten zijn, had ik het nog steeds koud inmiddels onder het dekentje maar ik voelde dat ik boven de mat zweefde.

Toen ik mijn mooie liedje hoorde, werd ik warm van binnen, onder mijn handpalmen, onder mijn armen. Prachtig om die switch zo te voelen. De emotie was er ook weer maar niet zo intens.

De thermostaat klikte steeds weer aan, minimaal 6x, het was kouder geworden in de behandelruimte. Annemieke vond ook dat het kussen dat op mijn buik lag, ijskoud was geworden.

Een goed teken want het koud hebben wil zeggen dat ik heb losgelaten. We hebben het raam maar open gezet zodat alle negatieve energie naar buiten kon gaan.

Wederom naar prachtige liedjes mogen luisteren! Mooie teksten vooral.

Sleepsong – Secret Garden

Nu ik dit schrijf, heb ik het nog steeds koud. Ik denk dat een warme douche nu op het programma staat!

Ik ben benieuwd hoe ik mij de komende tijd ga voelen. De vorige keer had ik geen inspiratie, was ik volkomen leeg.

Verbinden

Vanmorgen sprak ik mijn lieve vriendin A. en we hadden het over wat er gebeurt als je je aan elkaar laat zien, wat voor verbinding er dan ontstaat. Dit mede naar aanleiding van gesprekken die wij met anderen deze week hebben gevoerd.

Kwetsbaarheid, vrijheid, saamhorigheid, vriendschap, vertrouwen, veiligheid, gevoel, begrip, liefde, respect, verbondenheid, woordeloos begrip, delen, schaamteloos, geluk, puur, samen.

We vinden het fijn dat wij elkaar laten zien wie we zijn. Wat een prachtige klik. Ik vond vandaag een mooie achtergrond. En de tekst komt dit keer uit mijn eigen pen.

Winkeltje van rust

Vandaag ben ik met een vriendin in Bolsward geweest. In de regen maar dat deerde ons niet. We hebben heerlijk koffie gedronken en onszelf laten zien. Prachtig als je er zo voor elkaar kunt zijn.

Toen we ieders ons weg weer gingen, ontdekte ik een winkeltje van rust. Allerlei soorten kaarten, engelenkaarten, orakelkaarten. Zoveel soorten en prachtige kleuren. En dan al die geneeskrachtige stenen. Mijn hart stroomde over. Wat een bijzondere winkel. Kon ik daar maar alle positieve energieën opsnuiven en bij mij houden, al was het voor even.

Ik draag ook edelstenen met mij mee, in mijn broekzak is er altijd wel eentje te vinden. Deze winkel had allemaal mooie stenen, los en armbandjes. Ik heb mij eens goed laten voorlichten.

Ik heb een keer een zonnesteen gekocht, althans dat werd mij verteld. De eigenaar van deze winkel zei mij dat het een zwakke oranje calciet was. Hij liet mij een krachtige oranje calciet voelen. Alles in mij begon te prikken, alsof mijn cellen zich openden en mijn huid ging gloeien. Wauw, wat een goed gevoel.

Voldaan ging ik weer huiswaarts. Een mooie, bijzondere dag in een mooi Fries dorp, goed gezelschap en een winkeltje van rust. 💚

Liefde

Ik ben vandaag wat in de ban van de liefde. Als ik mijzelf lief heb, zal ik dat uitstralen naar de mensen om mij heen.

Tuurlijk wist ik dat al maar omdat ik mijn wens heb uitgesproken meer vanuit mijn gevoel te willen leven, is dit het ultieme. Het omvat zoveel, want hoe zorg je ervoor dat je naar je gevoel blijft luisteren en je ego niet aan het woord laat tijdens een gesprek met een (on)bekende.

En ja, praten met iemand die ik vertrouw, is praten op gevoelsniveau, zielsniveau. Een gevoel van thuiskomen in liefde. Dat zijn gesprekken met mensen die een spiegel voor mij willen zijn, bewust of onbewust. Mensen waarbij ik mijzelf mag zijn en blijven, die mij begrijpen zonder woorden. Dat zijn er niet veel dus ik ben daar zuinig op.

Erg bijzonder vind ik deze vriendschappen en het is een pad dat ik graag wil bewandelen. Geef mij maar meer van deze vriendschappen, liefde én gesprekken!

Opluchting

Gister was een pittige dag voor mij. Het ouderlijk huis werd overgedragen aan nieuwe eigenaren bij de notaris. Dat was op zich niet pittig want ik heb afscheid genomen van het huis toen ik al mijn spullen eruit had gehaald, een ziel-loos huis. Na de notaris ben ik gaan lunchen met mijn broer en zussen. Ik heb mij nooit echt thuis gevoeld in het gezin. Misschien dat het kwam door het leeftijdsverschil met de rest, misschien door de manier van opvoeden? Ik weet het niet. Gister hoorde ik het weer ‘ja, jij had altijd een speciale plekje in pappa’s én mamma’s hart.’ Het maakt mij er ongemakkelijk bij.

Ik vraag mij altijd af waarom iemand dat zo zegt. Jaloezie? Uit liefde? Mijn gevoel zegt mij genoeg. In de gesprekken tijdens de lunch, voel ik de verdere verwijdering. Ik ben altijd het zwarte schaap geweest en dat kwam gisteren ook weer op. Iedereen kletst met elkaar en ik kijk toe. En ja, toen kwam het onderwerp ‘Weekenden samen in de toekomst?’ aan bod.

Ergens waar ik een enorme desinteresse in de loop der jaren voor gekregen heb. Dan werd ik tijdens het eten op de hoek van de tafel geplaatst, bij de kleinkinderen, want wat wist ik van het leven?! Ik hoorde er nooit bij. Ik weet nog dat toen ik gescheiden was en we een weekendje weg waren voor een of andere gelegenheid van mijn ouders, iedereen samen was en ze mij ‘vergeten’ waren. Dat ik het dringend verzoek kreeg andere kleding aan te trekken want zo paste ik er niet bij. Samen naar Vlieland omdat zij daar zulke leuke herinneringen aan hadden tijdens vakanties. Een eiland waar ik nooit met de familie ben geweest dus welke herinnering had ik daar? Niet één.

Nee. Na 50 jaar heb ik gister voor het eerst mondeling durven toe te geven dat ik een lunch 1-2x per jaar leuk vind, met broer en zussen, maar verder geen behoefte heb aan weekenden weg e.d. Ik voelde altijd de ‘verplichting’ naar mijn ouders maar nu die er niet meer zijn, volg ik nu ondanks de verwachtingen van mijn broer en zussen eindelijk mijn eigen pad. Ik heb altijd die ‘druk’ gevoeld, moest mij altijd in bochten wringen om aan te geven er niet bij te willen zijn. Liever thuisblijven dan op mijn tenen te moeten lopen een weekend lang. Ik kreeg wel eens de reactie dat ik eens uit mijn comfortzone moest komen. Ze zouden eens moeten weten dat ik mij altijd buiten mijn comfortzone begaf tijdens die weekenden.

Ik ben er klaar mee, vrij, loslaten, opluchting en mij zelf mogen zijn. Dat zal nog wel wat voeten in de aarde hebben, ik voel de opluchting en heb tegelijkertijd verdriet omdat ik zo lang heb moeten wachten op dit moment. Zoals mijn vader altijd zei “als je maar genoeg zaait, zal je vanzelf oogsten.” Ik ben altijd maar blijven zaaien…zonder te oogsten. Misschien is dat mijn behoefte geweest, om iets terug te ontvangen als ik iets gegeven had? Een mooi inzicht. Afgelopen zomer heb ik een streep gezet door dat verwachtingspatroon en tot op heden ben ik daar heel blij mee.

De dagenergie van gister, van Deborah, sluit in mijn opzicht zo mooi aan met hoe ik mij gister voelde.

Dagenergie woensdag 6 Maart

De energie die er nu is trekt jou een beetje terug naar binnen. Dat kan wat raar voelen omdat je eigenlijk heel graag voorwaarts wil gaan. Maar waar naar toe precies? Dat is nog niet helemaal duidelijk. Verhalen komen ophoog borrelen waarin je het idee hebt dat je iets niet goed zou doen of wellicht dingen te kort zou komen als je niet je best doet. Want zo heb je dat geleerd vanuit jouw jeugd.

En dat is nu juist het interessante. Al deze verhalen. Want ze komen niet voor niets omhoog en kun je daar met zonder oordeel en met liefde naar kijken. Want ergens heb je behoefte om even niets te doen. Om even de aandacht op jezelf te richten en jouw proces aan te gaan. Die ruimte krijg je nu en dat voelt ongemakkelijk. Want wat als jij jezelf zou toestaan en toelaten om jezelf daar ook even helemaal aan over te geven. Kan dat zomaar? Vandaag een dag waarin je dat wat meer mag onderzoeken. Waar loop je precies tegen aan en welke verhalen kom je tegen? Je krijgt de kans om een nieuw hoofdstuk te gaan schrijven en je hebt ook behoefte om zaken over een heel andere boeg te gaan gooien. Dat voel je diep van binnen. De weg is misschien nog niet helemaal duidelijk maar hoe meer je het laat zijn hoe sneller het zich zal openbaren

Deborah ❤️

Van muziek naar…

Als wij de radio aanzetten in de keuken, luisteren we altijd naar Radio 10. En dus luister ik bij het koken naar deze zender. Een tijdje geleden hoorde ik plotseling een liedje van een hele tijd geleden. Zo vaak hoor je dit liedje niet. Zegt het jou wat?

Mij zegt dit liedje dus veel. Mijn gedachten gaan terug naar de zomervakantie van 2004. Bijna alweer 15 jaar geleden.

Samen met mijn vriendin Ingrid ging ik naar Mexico, naar Playa del Carmen. We hadden zin in strand, zee, warmte en vooral veel relaxen. Uiteindelijk toen we daarheen gingen (we hadden de reis immers al in februari geboekt), kon mijn vriendin ook niet veel ondernemen. Ze kreeg de eerste signalen van de ziekte van ME. Het moeheidssyndroom.

We gingen naar het Iberostar Tucán. Een prachtig hotel omgeven door veel natuur en dieren (zelfs slingerapen). Het bestaat nog steeds zie ik op internet. Die zee is echt zo mooi blauw.

Het werd ondanks de ongemakken van mijn vriendin een heerlijke vakantie van 18 dagen, zon, zee, lezen, zwemmen, aquajoggen, genieten, lol maken, lekker eten en drinken.

Omdat we niet veel spannends deden, elke dag bijna gelijk was, weet ik niet meer enorm veel van die vakantie.

Het hotel was all inclusive en dus startte onze dag met veel fruit, scrabbled eggs en tropische alcoholvrije drankjes. Daarna was het wat uitbuiken op het strand, flink insmeren met factor 60 (nooit geweten dat dat bestond) zwemmen en naar mannelijk schoon kijken.

Zo rond de klok van 10:00 uur begon het aquajoggen met La Bomba in het veelzijdige zwembad. Wat was dat groot! En dan dat uitzicht! Adembenemend. Moet je die zee zien, ik sta daar met mijn armen in de lucht.

Onze prestaties met het aquajoggen in de hitte moesten natuurlijk beloond worden met een pina colada met alcohol. Die drankjes waren té lekker en we zopen wat af om heerlijk rozig en lamlendig nog eens een rondje door het zwembad af te leggen, hier en daar eens te kletsen voor we een tafeltje bemachtigden voor de warme lunch.

Tsja en daarna ging het lichtje uit bij mijn vriendin. Zij ging slapen en ik ging met een boek in de schaduw van de palmbomen liggen.

Wat daarna gebeurde, weet ik niet meer. Ik weet wel dat ze enorme last kreeg van warmte-uitslag waarvoor ze zelfs een injectie heeft gekregen. Het ging echt bergafwaarts met haar.

Eenmaal weer thuis gekomen, kreeg ze steeds meer last, kreeg ze het heel koud als het zonnetje scheen. Ik heb haar nog vaak opgezocht bij haar ouders (ze kon niet meer zelfstandig wonen) maar zij verbrak de vriendschap. Ze wilde zich totaal richten op haar ziekte en geen verhalen meer horen van het leven buiten haar thuis. Ze wilde niet meer horen wat zij zo miste. ME is een vreselijke ziekte.

Nog steeds hoop ik een keer weer contact met haar te hebben, tot nu toe is ze onvindbaar voor mij. Gelukkig hebben we samen een topvakantie in Mexico gehad, eentje om nooit meer te vergeten! Met dank aan het liedje op radio 10 dat ik hier weer met een big smile aan mag denken!

Dag lieve Ingrid, ik hoop je ooit weer te vinden, zoals we elkaar vonden op de eerste verdieping van het voormalige PwC-gebouw aan de A6 in Almere. ❤️