Verbinden

Vanmorgen sprak ik mijn lieve vriendin A. en we hadden het over wat er gebeurt als je je aan elkaar laat zien, wat voor verbinding er dan ontstaat. Dit mede naar aanleiding van gesprekken die wij met anderen deze week hebben gevoerd.

Kwetsbaarheid, vrijheid, saamhorigheid, vriendschap, vertrouwen, veiligheid, gevoel, begrip, liefde, respect, verbondenheid, woordeloos begrip, delen, schaamteloos, geluk, puur, samen.

We vinden het fijn dat wij elkaar laten zien wie we zijn. Wat een prachtige klik. Ik vond vandaag een mooie achtergrond. En de tekst komt dit keer uit mijn eigen pen.

Steeds hetzelfde dromen

En ja hoor, weer flink gedroomd vannacht. Ik stapte in een trein waar alle ramen van bedekt waren. De trein ging enorm hard, maakte gekke bochten alsof het op hol geslagen was. Op een tussenstation ben ik eruit gegaan en uiteindelijk daar gebleven. De trein ging naar een stad die op zichzelf aangewezen was. Er waren te weinig kinderen, te weinig volwassen vrouwen en daarvoor waren deze treinreizigers nodig, om de tekorten aan te vullen. Een vreemde droom.

Soms droom ik weken achter elkaar over dezelfde mensen, vrienden met wie ik (dagelijks) contact heb. Die dromen kan ik allemaal nog haarfijn vertellen alsof ze echt gebeurd zijn. Echt heel weird. Soms droom ik een droom vaker. Het gekke van die dromen is dat het zo echt lijkt dat ik die persoon door een andere bril ga bekijken. Alsof mijn omgeving mij onbewust signalen geeft waar ik over droom. Gek toch?!

Een etentje bij een gezin dat ik ken, samen met anderen en mijn eigen gezin. De vader had gekookt, zalm met champignonsaus. Ze woonden in een vierkante witte villa met twee verdiepingen. Het huis stond aan een redelijk drukke, brede weg met tegenover het huis een soort park. De keuken en eetkamer op de eerste verdieping. Echt een leefkeuken. Koken was hun hobby. Via een brede witte trap in de kern van het huis kwam ik op de tweede verdieping, de slaapkamers en de wc waar ik heen moest. Het huis had een gemoedelijke sfeer waarin geleefd werd. Het was een huis waar ingespeeld werd op een medische situatie. Was er hulp nodig dan kon dat direct geleverd worden. De droom eindigde toen een van de zoons opgehaald moest worden van school.

Een droom waarbij ik met een zeilboot voer over de Loosdrechtse plassen naar het IJsselmeer. Een bijzondere route tussen het riet door, langs huisjes met terrassen op palen. De zeilboot was groot en breed. Alsof het een catamaran was. Heel veel loze ruimte en ik kon er ruim in staan.

Ook droom ik vaak over het aanschaffen van een landhuis. Steeds dezelfde droom met dus hetzelfde huis. Het huis ligt wat van de weg af, veel gras eromheen met een grote boom in het midden. Binnen zijn sommige kamers nog niet klaar. Op de eerste verdieping is er een soort van trappartij met een enorm balkon. Alles omgeven door onkruid en klimop. Boven is er ook een kamer omgeven door geesten. De man des huizes was daar overleden en daar heb ik altijd het gevoel niet alleen te zijn. Een smalle kamer met een bed langs de lange zijde met daar tegenover een bureau. Veel kussens en spreien, en boekenkasten vol boeken. Achterin, op een heuvel ligt een zwembad waar de vrouw des huizes in verdronken is.

Mijn ouders hebben een huis in de Dordogne gehad. Inmiddels na de dood van mijn moeder in 2012 is dat verkocht. In mijn droom blijf ik er naartoe gaan. Soms alleen en leg ik dezelfde route steeds af, langs een monument in Brussel, door rietvelden, langs dat cafeetje met terras in een Frans dorpje. Soms ben ik daar met een grote groep, soms met mijn eigen gezin. Het huis ligt aan een groot diep glooiend terrein waar flink is huisgehouden (in werkelijkheid heel anders, juist mooi groen, glooiend, in een bos met maar één toegangsweg. In ieder geval, bomen liggen om, veel aarde zichtbaar. Het ligt ook nu aan de achterkant aan een doorgaande weg. In mijn droom kan ik daar niet meer normaal lopen, in de bossen lopen bruine beren in elk formaat. Ik zie rijen met bomen en uitkijktorens. Ik vlucht het huis dan in, door de grote schuifpui achtervolgd door de grootste bruine beer die zich verder laat zien aan de andere kant van de glazen pui.

Ook ben ik in mijn dromen veel op scholen te zien. Dan help ik bij een zomerfeest, een sportieve dag, een knutselfeest, een tropisch feest, je kunt het zo gek niet bedenken of ik help mee. Allemaal leuke dromen, behalve dan die van de beren en het geestenhuis.

Ik ben nog steeds zoekende naar de betekenis van dit soort dromen. Elke ochtend stap ik uit bed met een big smile op mijn gezicht.

To be continued….

Mijn eigen ik op zoek naar…

In mijn ‘dossier’ zag ik een kaart met een lange brief die ik naar mijn ouders had gestuurd, op 12 oktober 2002. Vijf maanden na mijn scheiding. Kort na deze brief heb ik deze kortstondige relatie met R. beëindigd. Mijn voorgevoel werd werkelijkheid. Met een ervaring rijker, ging ik als een sterke, fiere meid op naar de volgende ervaring, met mijn eigen ik op zoek naar…

“Verliefdheid: het doet zoveel met mij dat ik net als zovele anderen zweef door de lucht, de ruimte. Het voelt zo goed aan maar ik ben de controle over mijn doen en laten kwijt. De ander kan alles doen want ik ben een zwak lammetje geworden. Als de ander maar gelukkig is. Maar ja, waar is mijn geluk? Moet ik niet eerst gelukkig zijn?

Toevalligheden in het leven bestaan niet. Het had zo moeten zijn dat mij lichaam protesteerde en ziek werd. Een time-out om alles weer duidelijk te krijgen. Het terugkomen tot mijzelf. Nu snap ik de werkelijke reden. Het virus is slechts een bijzaak. Mijn gevoel gaat de laatste tijd alle kanten op, zo erg dat ik zelfs mijn haptotherapeut heb moeten inschakelen.

Ik voel me winters, van het ene op het andere moment is de zomer en zelfs de herfst voorbij. De koude winter breekt aan en ik wil het liefst wegvliegen. Vliegen naar nieuwe avonturen. Geen vluchtgedrag maar de wil om weer te ontwikkelen. Gut, wat ben ik blijven hangen.

Mijn emoties druppelen uit mijn ogen, mijn ziel. Ik luister naar de warme klanken van de soundtrack ‘the English patient’. Ik vlieg in dat vliegtuig over de dorre woestijn van de liefde, zoekende naar mijn eigen ik. Terug naar de basis. Een glas met door mijzelf gekochte wijn geeft mij een hoop rust en de tranen komen vanzelf. Tranen van geluk dat ik weer op mijn pad zit, het moeilijke levenspad.

Spinsels gaan door mijn hoofd, naar één kernachtig doel, een doel dat ik kwijt was. “Waar is die vrouw die de stoute schoenen aantrok, zo onzeker als het maar kon, met lood in haar schoenen, vol emotie na afscheid genomen te hebben van haar vader, naar Cannes vertrok en terugkwam als een fiere, zelfstandige en vooral onafhankelijke vrouw die niets te vrezen had?”

Ze heeft een zijweg genomen en is stil blijven staan omdat er een dierbare man in haar leven is verschenen die naar verhalen luistert, oprecht geïnteresseerd is, zijn avonturen met haar deelt, haar complimenten geeft, haar bemint en haar het vrouw-zijn gevoel heeft geschonken. Iets waar ze alleen maar over heeft gedroomd maar die nu tot de werkelijkheid behoren. Het is moeilijk, heel moeilijk om die werkelijkheid los te laten en op zoek te gaan naar die voor haar onbekende en uitdagende wereld. Terug naar dat pad met een rugzak vol plezierige ervaringen.

Ik leef van dag tot dag. Ik ben verantwoordelijk voor mijn eigen daden op alle fronten: gevoel, financiën, geloof en uitvoering. Het is niet makkelijk om al mijn gevoelens in het juiste perspectief te zien en er als een volwassene mee om te gaan. Misschien omdat ik gevoel met anderen deel, dat ik er sterker uitkom. Dit kunnen jullie zijn, papier of vrienden.

Ik ben bang voor de toekomst. Ik moet een hoop geduld met anderen maar vooral met mijzelf opbrengen. Ik zal het nog had nodig hebben de komende maanden. Ik heb P. diep in mijn hart nog steeds lief maar op een andere manier dan mijn liefde voor R.

P. is een praktisch ingestelde, gevoelige man waarbij zijn eigen ik de boventoon voert, ‘als hij maar gelukkig is’. Gevoelens toont hij zelden. We hebben geleefd in een te rijke, te materiële wereld. Een droomwereld waarin alles gewoon was voor een jong echtpaar.

R. is een recht-door-zee, gevoelige man die als je je daarvoor openstelt, je bij elke stap die je in je leven zet, je wilt ondersteunen. Je moet er wel om vragen. Geluk is niet te vinden in het materiële maar in het samen-zijn. Momenten die je met elkaar deelt en ervaart. Juist die momenten geven inhoud in het leven.

Twee steenbokken waaraan ik mijn hart geef, gelukkig twee totaal verschillende karakters.

Ik moet mijn eigen plan, mijn eigen gekozen pad weer volgen. Ik voel mij gesteund door de ervaringen van nu maar ook uit de voorafgaande jaren. Die kan ik niet zo maar wegstuffen. Mijn diepste wens is dat ik dat pad enige tijd met mijn nieuw liefde kan vervolgen maar de situatie aan zijn kant, maakt het hem en mij er niet gemakkelijker op. Ik moet door. Met vallen en opstaan. In ieder geval heb ik dan wel het gevoel dat ik leef.

Het leven is veel te kostbaar om het zomaar voorbij te laten gaan. Elke dag moet een feest zijn en dat geeft mij nu de kracht om door te zetten. Van het leven genieten in welke vorm dan ook. IBM, hier kom ik aan, ik zal me niet uit het veld laten slaan. Ik heb zoveel goeds opgebouwd, alles zelf opgebouwd.

Het zou meer als een soort vluchtgedrag gezien kunnen worden als ik met de noorderzon vertrok. Morgen mijn ziel vullen met positieve energie in de Dominicuskerk, dat als eerste stap. Daarna naar Artis, een plek die ik reeds lange tijd weer wil bezoeken.

Vandaag staat in het teken van mijn eigen ik. Wegvliegen? Waarheen dan? Ik wilde drie dagen met een vriendin naar Parijs. Maar ja, eerlijk? Het liefst alleen. Dan die dagen naar J. en de kinderen in Ponypark Slagharen? Wel gezellig, maar ja, wil ik dat écht? Nee. Ik wil op mijn tijdstip, mijn tempo. New York dan voor € 200, bezoek aan H. en B. Nee. Gut meid, wat wil je nou? Tweelingen-eigen!!

Ik wil het liefst mijn auto instappen en naar de plekjes die ik bezocht heb de afgelopen 16 jaar met de brandende vraag of ik gelukkig was toen ik er was. De schaduwkant van de 16 jaar overheerst. Er moet toch een reden zijn waarom we toch minimaal 16 jaar bij elkaar zijn gebleven? De goede herinneringen, waar zijn die gebleven?

Het is na 20:00 uur. Heb mijn geest twee uur laten werken, emotioneel, vol vreugde. Alle facetten doorlopen. Eindelijk mijn eigen gevoel weer op papier. Onverstoord, gedreven door gevoel. Dit zal zeker vaker voorkomen. Dat is nou leven, daar is een pen en een blocknote goed voor!

Veel liefs, Anouk

12 oktober 2002 te Huizen”

En terwijl ik dit intyp, hoor ik in mijn oren een prachtig mooi liedje dat hier zo mooi bij past, na al die jaren vol wijsheid en nieuwe avonturen. Op Spotify wordt het mooier gezongen maar voor dit bericht heb ik het van YouTube afgehaald. Bijzonder, het liedje duurt 2:22min. Prachtig!

Dit ben ik

Vandaag maar eens besloten mijn gezicht te laten zien. Alsof ik er bang voor ben of zo. Gelukkig is dat niet zo!

Hier zit ik in onze zeilboot op het Heegermeer in Friesland. Zo te zien was het prachtig weer! Met de komende zonnige dagen in het vooruitzicht zou het maar eens zo kunnen voorkomen dat er weer wat bootjes varen.

Ik wacht liever nog even, het water is erg koud en als de wind daar dan overheen waait, is het kouder dan je denkt. Geef mij maar een terrasje in de zon en uit de wind. Heerlijk!

Deze foto is dus afgelopen zomer gemaakt. Mijn haar heb ik 3-4 jaar geleden laten ontkleuren na jaren verven. Ik ben al vroeg grijs geworden. De kleur past nu super bij mijn gezicht. Het feit alleen al dat ik ben zoals ik ben, is fijn! Mijn haar is nu wel wat langer want toen ik het ging ontkleuren had ik een kort koppie.

Sinds mijn moeder is overleden in 2012 zijn mijn ogen slechter geworden. Eerst een tijdje lenzen geprobeerd en toen ook het lezen lastig ging, heb ik een multifocale bril gekocht. Ik kan niet meer zonder!

Gelukkig zie je de rest niet. Ik zit in de overgang en heb erg veel last van vocht vasthouden en zwaarder worden van niks. Ik heb geen last van opvliegers, lucky me! Ik drink sinds eergisteren geen koffie meer, daar kan ik volgens mij niet meer tegen, ik krijg dan veelvuldig buikkrampen.

Heb je wel eens gezien hoeveel klachten er onder de noemer Overgang horen?! Echt, niet normaal!

Ik ben blij dat ik vooralsnog niks hoef te slikken!